اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٢٠ - ب) حكم فقهى لعن

ثوابى بر لعنت و برائت مترتّب است؟! و آيا خداوند در قيامت از كسى كه ديگرى را لعن نكرده، بازخواست مى‌كند و يا از كسى كه لعن فرستاده است؟ اگر انسان در تمام طول زندگى‌اش ابليس را هم لعن ننمايد، نمى‌توانيم بگوييم اين شخص گناهكار است. بلكه بايد گفت اگر مسلمانى به جاى لعن، استغفار نمايد، اين عمل براى او از لعن كردن بهتر است.

سپس در مطلب سوم‌ آورده است: چگونه جايز است كسانى را كه خداوند بين رسول‌اش و بين آنان مودّت قرار داده لعن كنيم؟ و حال آنكه به تصريح مفسّرين عامّه آيه شريفه‌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الَّذِينَ عادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً [١] در مورد ابوسفيان و آل او نازل شده است، افزون بر اين، جميع آنچه را كه شيعه نقل مى‌كند يعنى اختلاف بين اصحاب و مشاجره بين آنها، هيچكدام ثابت نيست و اصحاب رسول خدا (ص) مانند فرزندان يك مادر بوده و هيچكدام در باطن از ديگرى كدورتى در دل نداشته و بين آنها هيچ اختلاف و نزاعى نبوده است.

ابن ابى الحديد مى‌گويد: در محضر استاد ابوجعفر نقيب يحيى بن محمد العلوى البصرى بودم، او پس از نقل كلام جوينى گفت: در گذشته ايام از برخى از علماء زيديه در ردّ كلام ابو المعالى مطالبى را ديده‌ام كه به خط خود يادداشت نموده‌ام؛ سپس از ميان كتاب‌هايش، نوشته‌اى را به ما داد كه در همان مجلس خوانديم و همه تحسين نمودند و خلاصه آن چنين است:

[١]- ممتحنه: ٧.