تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٦٦ - شرحها

شرحها

این آیات سومین قسمت از آیات توحید است که پس از نقل دلائل توحید و نفوذ مشیت حق تعالی در جهان، بت‌پرستی و توجه به غیر خدا محکوم شده و اشاره گردیده که نه تنها اداره جهان بلکه کار آخرت نیز در دست خداست و آن مانند چشم به هم زدن به خدا آسان است آیات در زمینه بیان حیوانات و نباتات است که پشتوانه زندگی انسانها هستند خدا به وسیله آنها جهان انسانی را اداره می‌کند.
نتیجه آیات آنست که: خلقت و اداره جهان در دست خداست، پس عزت و ذلت در دست خداست، جلب نفع و دفع ضرر در اختیار اوست، باید به او روی آورد و او را پرستید و از او خواست و از او ترسید، جز او مدیر و کارسازی نشناخت، آنها که جز او را می‌پرستند در اشتباه و ضلالت می‌باشند.
٦٥- وَ اللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ نکره آمدن «ماء» دلالت به خالص بودن و مبارک بودن آن دارد یعنی آبی خالص و با برکت و مفید نازل کرد، در جای دیگر آمده: وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَکاً ق/ ٩، منظور از زنده شدن زمین، رویانیدن گیاهان است، مثل: فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَیْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ وَ أَنْبَتَتْ مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِیجٍ حج/ ٥ [١] مراد از «یسمعون» تعقل و درک است یعنی شنیدنی که توأم با تعقل و تفکر است، آیه شریفه در صدد بیان آنست که: این نظام حاکی از تدبیر خدا و نفوذ اراده او در اداره جهان و زندگی است باید آفتاب به دریاها بتابد، آبها تبخیر شود، بادها