تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٠٨ - شرحها

شرحها

در این آیات می‌خوانیم: در آمدن عذاب موعود خدا عجله نکنید و آن را به عجله نخواهید که خواهد آمد، آن گاه فرموده: خدا به پیامبران وحی می‌فرستد که مردم را به توحید بخوانید و از شرک بترسانید، خدا آسمانها و زمین را به حق آفریده و آن آمدن پیامبران را ایجاب می‌کند، خدایی که انسان را آفریده و روئیدنیها و چهارپایان را در اختیار او گذاشت و آفتاب و ماه و نجوم و دریا را مسخّر کرد تا انسان تأمین گردد.
آن گاه فرموده: آیا خدایی که مخلوق می‌آفریند و خلقت در دست او است مانند بتان است که چیزی نمی‌آفرینند و اجسام بیجانی بیش نیستند. اما نعمتهای خدا از حدّ بیرون است و او به هر چیز داناست.
١- أَتی أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالی عَمَّا یُشْرِکُونَ این آیه عنوان و سرخط سوره مبارکه است و تمام مطالب آن در رابطه با این آیه می‌باشد، صدر آیه خطاب به اهل شرک است که از راه مسخره به رسول خدا می‌گفتند: پس عذابی که وعده می‌دهی زود بیاور منظور از «اتی» ظاهرا نزدیک شدن و اشراف است و لذا به صیغه ماضی آمده است، ذیل آیه متوجه به رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله است که می‌فرماید. خدا پاک و برتر است از آن مسخره که می‌کنند و از آنکه وعده او را دروغ می‌پندارند عَمَّا یُشْرِکُونَ حاکی است که مشرک بودن سبب آن مسخره بوده است. مراد از «امر» عذاب موعود است [١].