تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٤٠ - شرحها

شرحها

در این آیات ابتدا روشن شده که وسعت و تنگی روزی در دست خداست، مردم به وسعت روزی شادمان می‌شوند ولی آن در مقابل آخرت اندک است، آن گاه سؤالی که در آیه هفتم گذشت تکرار شده است که در مقام عدم اعتنایی به قرآن می‌گفتند: چرا معجزه‌ای بر او نازل نمی‌شود تا ما را از کفر به ایمان برگرداند؟ در جواب آمده: هدایت و ضلالت در دست خداست اگر هر آیه که آید تا خدا نخواهد ایمان نخواهید آورد، و اگر بدون خواست خدا ایمان میسر بود حتما قرآن سبب هدایت آنها می‌شد، آنکه به خدا رو آورد خدا هدایتش خواهد کرد و هر که راه انکار پیش گیرد خدا گمراهش خواهد کرد عوض کردن معجزه فائده‌ای ندارد و اللَّه العالم.
٢٦- اللَّهُ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ وَ یَقْدِرُ وَ فَرِحُوا بِالْحَیاةِ الدُّنْیا وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا فِی الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ [١].
در آیات گذشته سخن از آن بود که اداره جهان در دست خداست سپس باید به او رو آورد نه به موجودات دیگر، این آیه در تعقیب آن مطلب می‌گوید:
وسعت و تنگ گرفتن روزی نیز در دست خداست، آن وقت یک مسئله دیگر از آن متولد می‌شود و آن اینکه مشرکان فقط به دنیا و وسعت روزی دل می‌بندند، حال آن که دنیا در مقابل آخرت اندک است لفظ «یشاء» در هر دو مورد نشان می‌دهد که وسعت و تنگ گرفتن روزی روی عللی است که وسعت و تنگی را ایجاب می‌کنند نه از روی گزاف و بی حسابی.
نکره آمدن «متاع» برای افاده قلت و کمی است تقدیر جمله چنین است