تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٥١٩

شرحها

پس از آنکه در آیات گذشته، محرمات اصلی شمرده شد، و به آنچه به علّت عصیان بر بنی اسرائیل حرام شده بود، اشاره گردید در این آیات از ابراهیم علیه السّلام یاد شده است، یعنی حال شریعت موسی آن بود که گفته شد، اما محرمات آنها در دین تو حرام نشده، به علّت آنست که تو در شریعت ابراهیم می‌باشی ثُمَّ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ النهایة پیش از رسیدن به این آیه، در سه آیه اول آن حضرت را توصیف و تعریف کرده است.
آن گاه مسئله سبت یهود مطرح شده است که در آن قطع عمل بر یهود واجب شده ولی در اسلام واجب نیست، جواب داده شده که آن نیز در اثر اختلاف به یهود واجب گردید، در آخر، به آن حضرت دستور داده شده که در دعوت به حق جانب حکمت و موعظه و جدال احسن را مراعات کند و در انتقام، عدالت را در نظر بگیرد و در مقابل موضع‌گیری دشمنان دلتنگ نباشد زیرا که خدا با متقیان و نیکوکاران است.
١٢٠- إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِیفاً وَ لَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکِینَ این آیه و دو آیه بعدی، تعریف ابراهیم و مقدمه است برای ثُمَّ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ این آیات آن حضرت را موحد و بنده خالص خدا توصیف می‌کند تا نتیجه بگیرد که دین او، توحید خالص است لذا فرموده: ابراهیم