تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٦ - شرحها

سجیل: در مجمع البیان از ابو عبیده نقل شده: سنگهای سخت را سجیل گویند بعضی‌ها آن را معرب (سنگ و گل) گفته‌اند، طبرسی فرموده سجیل و سجین یکی است در جای دیگر درباره قوم لوط آمده: لِنُرْسِلَ عَلَیْهِمْ حِجارَةً مِنْ طِینٍ ذاریات/ ٣٣، این قرینه معنای دوم است. سجیل فقط سه بار در قرآن آمده است.
منضود: نضد: روی هم چیدن. «نضد المتاع: جعل بعضه فوق بعض» علی هذا منضود به معنای پی در پی و مرتب است.
مسومة: سیماء: علامت و هیئت «مسومة»: علامتدار.

شرحها

در این آیات ابتدا جریان بشارت ملائکه نقل شده که محضر ابراهیم علیه السّلام آمده و به او مژده دادند که خدا پسری به نام اسحاق به او عنایت خواهد کرد و آن گاه گفتند که برای هلاک قوم لوط به دیار آن حضرت خواهند رفت، علی هذا جریان بشارت به حکم مقدمه بر ماجرای قوم لوط است که همچون قصه نوح، هود و صالح می‌باشد.
خلاصه آیات: ملائکه به صورت انسانها پیش ابراهیم آمدند، آن حضرت آنها را نشناخت و تصور کرد که انسانند، برای آنها طعام آورد و چون دید طعام نمی‌خورند، احساس ترس کرد، آنها گفتند: ما فرشتگانیم به ابراهیم مژده ولادت اسحاق را دادند، زن او ساره تعجب‌کنان گفت: این چگونه می‌شود من پیر زن و شوهرم پیر مرد؟؟! گفتند از رحمت خدا در شگفت مباش که رحمت او پیوسته شامل حال شما بوده است.
ابراهیم با آنها درباره قوم لوط صحبت کرد که آنها را هلاک نکنند،