فإِنَّهُما لَنْ يفْتَرِقا حَتّي‌ يرِدَا عَلَي الْحَوض؛[١] «همانا من در ميان شما دو وزنة سنگين برجاي مي‌گذارم: كتاب خدا و عترتم؛ اين دو هرگز از هم جدا نمي‌شوند تا اينكه در روز قيامت بر من وارد شوند». امامرحمه الله با آوردن اين حديث در ابتداي وصيت‌نامة خود نشان دادند كه براي گمراه نشدن بايد به كتاب خدا و عترت چنگ زد. دشمن براي اينكه بتواند اين دو گوهر گران‌بها را از ما بگيرد، تشكيك در آنها را جدّي گرفته است. دربارة قرآن، عده‌اي بحث خوانش‌هاي مختلف را مطرح كردند تا به ذهن‌ها بيندازند كه برداشت‌هاي مختلفي از قرآن وجود دارد و معلوم نيست كدام برداشت صحيح است. دراين‌صورت، قرآن از كارايي خواهد افتاد و بود و نبودش يكي خواهد بود. در مورد امام معصوم نيز با شبهاتي کوشيدند در اذهان القا کنند كه ايشان نيز در زندگي خود دچار اشتباهاتي شده‌اند و از جمله به جنگ امام حسين علیه السلام با يزيد اشاره مي‌كنند. دراين‌صورت، ديگر براي دين چيزي باقي نخواهد ماند؛ چون هرچه در دين آمده، بازگشتش يا به قرآن است يا به كلام پيامبرصلی الله علیه و آله و امام معصومعلیهم السلام.

ب) تشخيص صحيح و دقيق حق و باطل

اگر دفتر تاريخ را ورق بزنيم درمي‌يابيم كه تشخيص‌ندادن صحيح حق و باطل، چگونه جامعة اسلامي را گرفتار مخاطرات جدي کرده است. پس از رحلت پيامبر اكرمˆ، همان کسانی که در جنگ‌ها هم‌سنگر بودند، به اختلاف، نزاع و کشمکش پرداختند و کار به جایی رسيد که به روی هم

[١] محمدبن‌علي‌بن‌حسين‌بن‌بابويه قمي (صدوق)، كمال الدين و تمام النعمة، ص٢٣٤.