بصيرت عنصري است كه با تحقق دو عامل در فرد، تحقق پيدا مي‌کند؛ يك عامل، شناختي و عامل ديگر، رفتاري است؛ يعني براي كسب بصيرت، نخست بايد مطالب صحيح را شناخت و در گام بعد، به‌مقتضاي آن شناخت عمل كرد. دراين‌صورت است كه نوعي روشني دل، شرح صدر و آرامش قلبي براي انسان پيدا مي‏شود و اين همان بصيرتي است كه به دنبال تحقق آنيم. بنابراين در كنار شناخت، بايد به خودسازي نيز پرداخت تا بصيرت به دست آيد.

در حوزة شناخت بايد توجه داشت كه اگر در رويارويي با مسائل پيرامون خود، سطحي برخورد كنيم، به دليل ضعف باور، به‌راحتي در دام شياطين خواهيم افتاد؛ اما اگر به تقويت باورها بيشتر اهميت دهيم و با استدلال بتوانيم پاسخ شبهات را فرا‌گيريم، هرگز گرفتار اين دام نخواهيم شد. بنابراين بايد با بهره‌گيري از تجربيات عيني، عقل و استفاده از بيانات قرآن، انبياي الهي و ائمة اطهار علیهم السلام، باورهاي خود را تقويت کنيم. اگر بخواهيم نهال ايمان در ما پابرجا باشد، بايد ريشه‌هاي عميق آن در زمينِ دل ما، گسترده شده باشد؛ دراين‌صورت است كه كسي نمي‏تواند با يك سخنراني، مقاله يا فيلم، آن را سست کند. كساني هم‌اكنون مي‌کوشند تا به هر قيمتي، ايمان را از جوانان اين مرز و بوم بگيرند. رهبر معظم انقلاب نيز بارها تأكيد فرموده‌اند كه دشمن، ايمان جوانان ما را هدف قرار داده است.[١] پس، براي

[١] رك: بيانات رهبري در ديدار رئيس جمهور و اعضاي هيئت دولت به مناسبت آغاز هفتة دولت، ٢/٦/١٣٧٧.