تشخيص مي‏دهد؛ اما وقتي كه به ميدان عمل مي‌آيد، با مشاهدة واکنش ديگران و گفته‏هاي مردم كه مي‏گويند: مبادا آن را انجام دهي، در تيررس ملامت ديگران قرار مي‏گيرد و در انجام آن وظيفة يقيني و خطير سست شده، از آن چشم مي‌پوشد و وظيفه‏اي را كه واجب تشخيص داده بود، ترك مي‌کند.

متأثّر نشدن از اظهار نظر ديگران تا بدانجا اهميت دارد كه در كلام ائمة معصومين علیهم السلام، معيار شيعه و اهل ولايت بودن برشمرده شده است. در حديثي از امام باقر علیه السلام خطاب به جابربن‌يزيد جعفي كه يكي از اصحاب سرّ حضرت مي‏باشد، نقل شده است:

وَاعْلَمْ بِاَنَّكَ لا تَكوُنُ لَنا وَلِيّا حَتّي لَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْكَ اَهْلُ مِصْرِكَ وَقَالُوا اِنَّكَ رَجُلٌ سوءٌ لَمْ يَحْزُنْكَ ذلِكَ وَلَوْ قالوا اِنَّكَ رَجُلٌ صالِحٌ لَمْ يَسُرَّكَ ذلِكَ وَلكِنْ اَعْرِضْ نَفْسَكَ عَلي كِتابِ اللّهِ؛[١] بدان [اي جابر] كه تو پيرو ما نخواهي بود مگر آنكه اگر همة همشهريان تو گرد آيند و بگويند: جابر مرد بدي است، نگران نشوي و اگر همه بگويند: جابر مرد خوبي است، باز هم دل‌خوش نگردي؛ بلكه خود را بر كتاب خدا عرضه كن.

اهل‏بيت علیهم السلام درصددند افراد را به‌گونه‌اي تربيت كنند كه از مال، جان، عزت، آبرو و عزيزان خود در راه انجام وظيفة الهي دريغ نكنند و متزلزل نشوند. تربيت‏شدگان مكتب اهل بيت علیهم السلام، به‌يقين، اين روحية ايثار را در جهاد

[١] ابن‌شعبة الحراني، تحف العقول، ص٢٨٤.