فرهنگي نيز حفظ و تمام عمر را صرف تبيين و ترويج ارزش‌ها و عقايد اسلامي مي‏كنند. اگر چنين كسي در اين راه ملامت شود، هرگز متزلزل و پشيمان نمي‏شود. كسي كه با هدف و انگيزة الهي به تحصيل علوم ديني و تبليغ معارف الهي، يا به كار ديگري مي‏پردازد، هرگز از ملامت ديگران دلسرد نمي‏شود؛ از‌اين‌رو، هرچه بگويند: «اگر فلان كار را مي‏گرفتي، ماهيانه چقدر درآمد داشتي؛ و با اين قرض و بدهكاري و خانة گِلي و اين وضع فلاكت‏بار كه نمي‏توان درس خواند و دين را ترويج کرد و...»، در عقيدة صحيح او تأثيري نمي‏گذارد و او را سست نمي‏سازد.

بنابراين انسان بايد در خود بنگرد، اگر اعمال و رفتارش بر اساس وظيفه و مورد رضاي خداوند متعال نيست در آنها تجديدنظر و آنها را تصحيح كند و بعد از تشخيص قطعي وظيفه، كوتاهي نكند. اگر كسي به دليل حرف مردم آن وظيفه را ترك كند، بايد در شيعه بودن خود ترديد کند. ما بايد قرآن، كلام خدا و خواست خداوند سبحان را ملاك كارهاي خود قرار دهيم. در ادامة روايت پيشين كه از تحف العقول نقل شد، آمده است:

اَعرِضْ نَفْسَكَ عَلي كِتَابِ اللّهِ فَاِنْ كُنْتَ سالِكاً سَبيلَهُ زاهِداً في تَزْهيدِهِ راغِباً في تَرْغيبِهِ خائِفاً مِنْ تَخْويفِهِ فَاثْبُتْ وَاَبْشِرْ فَاِنَّهُ لا يَضُرُّكَ ما قيلَ فِيكَ وَاِنْ كُنْتَ مُبائِنا لِلْقُرآنِ فَمَاذَا الَّذي يَغُرُّكَ مِنْ نَفْسِكَ؛ خود را بر كتاب خدا عرضه كن! پس اگر راهت راه قرآن بود و زهد مطلوب قرآن را داشتي و به آنچه قرآن دعوت کرد، راغب و از آنچه تو را از آن برحذر مي‏داشت