مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٣ - ٢ـ اخلاص
كه بر مى داريم انگيزه اى الهى داشته باشيم و خود را متّهم كنيم به اينكه ممكن است هواهاى نفسانى، تمايلات شخصى يا احيانا نگرانيهاى شخصى كه از بعضى افراد داشته ايم در كار ما اثر بگذارد و روح اخلاص را در ما خدشه دار كند. بايد اخلاص داشته باشيم، بخصوص آنجا كه مى خواهيم براى دين قدمى برداريم. چه خوب است كه در تمام كارها منظور انسان خدا باشد، البته اين منظور به آسانى به دست نمى آيد.
بايد دست كم سعى كنيم كه آنچه را براى دين و به نام دين انجام مى دهيم خالصانه باشد. اگر در كارهاى دنيوى ما شائبه اى وجود داردـ كه خداوند، ان شاءالله، توفيق دهد آنها را نيز اصلاح كنيمـ ولى در كارهاى دينى، بايد انگيزه ما خدايى باشد، وگرنه رسوا خواهيم شد و به دنبال آن حسرت و پشيمانى خواهد بود كه به جايى نيز نمى رسد و كار هم بركت پيدا نمى كند و اگر كار ما منشأ اختلاف و فساد و انحراف نشود منشأ خيرى نيز نخواهد شد.
اگر بزرگانى در طول تاريخ اسلام و تشيّع توانسته اند قدمهاى مثبتى براى اسلام بردارند و امروز ما از بركات آنها استفاده كنيم، به دليل روح تقوى و اخلاص آنها بوده است. ما نيز اگر بخواهيم كار مثبتى انجام دهيم و نتيجه مطلوبى بدست آوريم، بايد اخلاص داشته باشيم و در نيت خود شائبه اى راه ندهيم. اميد است خداوند متعال به همه ما توفيق دهد كه هيچ انگيزه نفسانى و شيطانى در اعمالمان دخالت نداشته باشد.
به تجربه ثابت شده است كسانى كه واقعا براى خدا قدم برداشته اند، با اينكه امكانات لازم در اختيارشان نبوده و مشكلات فراوانى نيز داشته اند، خدا به آنها توفيق و بركت داده است و كار آنها در وضعيتى دشوار آنچنان رونق گرفته كه جهانگير شده است. نمونه بارز آن مرحوم علامه