مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٩ - ٥ـ استفاده از لحظات عمر
علم نافع پشيمانى ندارد. عمل به وظايف، از خدمت به پدر و مادر تاانجام مسائل اجتماعى انقلابى و آنچه را كه مربوط به اسلام است، همه مفيد و موجب كسب كمالات دنيوى و درجات اخروى است.
حضرت امام خمينى(قدس سره) غالباً در نصايح خود، بويژه در آخر سال تحصيلى، به جوانان سفارش مى كردند كه قدر جوانى را بدانند. گاهى نيز اشاره مى كردند كه وقتى انسان پير مى شود نشاط كار كردن ندارد، اراده او ضعيف و توان بدن او كم مى شود. در آنوقت، ما منظور سخن امام(قدس سره) را بدرستى درك نمى كرديم اما اكنون در سنين پيرى، منظور ايشان بخوبى روشن شده است. طبعاً چنين انتظارى از جوانان نمى رود كه با اين نصيحت واقعيت را لمس كنند و احساس سالخوردگان را پيدا كنند ولى انتظار داريم كه وقتى به جوانها نصيحت مى كنيم كه قدر جوانى را بدانند انگيزه بيشترى براى آنها پيدا شود تا بيشتر انديشه كنند و بهتر از جوانى خود بهره گيرند.
اگر تاريخ اسلام و تشيّع بررسى شود مشهود است كه هميشه ترويج دين، مقاومت در مقابل دشمنان، خدمت به محرومان، مقابله با مهاجمان و دفاع از حق به وسيله جوانان انجام مى گرفته است. بديهى است، افرادى كه به سن پيرى مى رسند توان و نشاط بدنى براى كار ندارند.
تا حدّ امكان، در وقت صرفه جويى كنيد. مرحوم علاّمه طباطبايى(رحمه الله)وقتى تفسير الميزان را مى نوشتند، پاكنويس و پيش نويس نداشتند بلكه همان را كه مى نوشتند براى چاپ ارائه مى دادند ابتدا صفحات را بدون نقطه گذارى مى نوشتند، آنگاه هنگام مرور مجدد نقطه ها را مى گذاشتند. ايشان مى گفتند كه «من حساب كرده ام كه اگر به اين سبك بنويسم، در نوشتن هر ده صفحه به مقدار يك صفحه در وقت صرفه جويى مى شود».