مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٠ - ٥ـ استفاده از لحظات عمر
اين نكته نشان دهنده ارزش وقت در نزد ايشان است. چقدر فرق است بين ايشان و كسى كه عمر خود را بيهوده تلف مى كند و آن را صرف گپ زدنهاى بيجا و يا كارهاى لغو ديگر مى كند!
ما بايد در شيوه كار، رفتار، بهره بردارى از عمر و استفاده از امكانات بيشتر دقت كنيم. بايد سعى كنيم تا لحظات عمر ما بى فايده از دست نرود. اولين كارى كه بايد كرد بهتر استفاده كردن از وقت است. روحانيون عزيز بايد دقت كنند كه ساعات عمرشان را چگونه پر مى كند، با مطالعه و مباحثه آن را تكميل كنند و اگر برنامه هاى معمولى درس وقت ايشان را پر نمى كند از دروس و مطالعات جنبى استفاده كنند، حتى اگر نيم يا يك ساعت فراغت دارند از آن استفاده نمايند مثلا، مطالعه تفسير، حديث، كتابهاى اخلاقى، تاريخ، سيره ائمه(عليهم السلام) و بسيارى از مطالب عام و مفيدى كه در زمينه هاى روان شناسى، تربيت و اخلاق براى همه مفيد است. بنابراين، لازم است كه موضوعات و كتابهاى مورد نظر خود را از قبل آماده كرده باشند تا به محض فراغت يافتن، از آنها استفاده كنند.
برخى كارها با آنكه از سنخ كارهاى تحصيلى نيست ولى لازم است مثل ورزش كردن به مقدار يك ربع ساعت در هر روز، يا راه رفتن به قدر نيم ساعت، ديد و بازديدهاى دوستانه، ديدار با علما، صله رحم و برنامه هاى ديگر ولى نشستن و گپ زدن و اوقات تحصيلى را به هدردادن و بى حساب و بى برنامه كاركردن اشتباه است. بايد انداره گيرى كرد و با برنامه و نظم كارها را در حدّ اعتدال انجام داد.
نبايد به دنبال بهانه باشيم تا وقت خود را تلف كنيم و دنبال سرگرمى برويم. سرگرمى يعنى گذر عمر بدون اينكه انسان بفهمد كه عمر او چگونه مى گذرد يا آنكه خود بخواهد وقت را بگذراند. اين كار نشانه كمى