مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٢ - ١ـ خودسازى، تزكيه و تهذيب نفس

داشته باشند، از امتيازى خاص و آزمايشى سخت تر برخوردارند. اهميت تحقيق و تلاش علمى براى همه روشن نيست اما اين افراد بخوبى از ارزش آن آگاهند.

پس از پيروزى انقلاب به مصداق آيه شريفه «ثُمَّ جَعَلْناكُم خَلائِفَ في الأَرْضِ مِن بَعدِهِم لِنَنْظُرَ كيفَ تَعمَلوُن»[١] وظيفه ما اين است كه سعى كنيم از فرصت پيش آمده استفاده كنيم. اكنون طاغوتى بالاى سر ما نيست و، بحمدالله، بندگان صالح و مردان خدا، با وجود تفاوت مراتب، بر سركارند و حكومت مى كنند و كم و بيش امكاناتى نيز براى كار وجود دارد. روحانيت براى خدمت به اسلام چقدر از اين امكانات بهره بردارى مى كند؟

اين درست نيست كه ما به فكر زندگى خود باشيم و فقط اسم «خدمت به اسلام و روحانيت» را يدك بكشيم. دست كم، پس از ده، بيست سال آشنايى با كتاب و سنت، بايد باور كرده باشيم كه همه لحظات زندگى و همه شؤون آن آزمايش است و همه چيز آن تحت حساب و ضوابطى است كه خداى متعال مقرّر كرده است و بر طبق سنتى است كه در تدبير بندگان خود دارد. بايد باور داشته باشيم كه انجام كار براى خدا و براى غير او مساوى نيست. اهتمام به انجام كار با عدم اهميت نسبت به آن نيز يكسان نيست.

بايد به مصداق فرمايش امام صادق(عليه السلام) كه فرمود: «مَعاشِرَ الشِّيعَةِ، كَونَوا لَنا زَيناً و لاتَكُونُوا عَلَينا شَيناً»[٢] آبروى ائمه(عليهم السلام) باشيم و وقتى ديگران ما را مى بينند بگويند «هذا جَعفَريٌّ» نه اينكه با ديدن رفتار خلاف

[١] سوره يونس: ١٤.

[٢] محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٦٨، باب ٩، ص ١٥١، روايت ٦.