مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٣ - ١ـ خودسازى، تزكيه و تهذيب نفس
ما بگويند كه تربيت شدگان جعفربن محمد(عليهما السلام) در نماز خود سستى مى كنند و در رفتار خود خاطى هستند و اين، دليل نادرستى آنهاست.
امروز مردم با ديدن چهره و لباس آخوند خاطره انقلاب و رهبر آن برايشان تداعى مى شود. اگر رفتار روحانيت درست باشد، باعث تشويق ديگران به اين مذهب مى شود و موجب مى شود كه افراد بى تفاوت نسبت به انقلاب علاقه پيدا كنند ولى اگر نادرست باشد بدبينى ايجاد مى كند.
آيا غير از اين است كه مردم دين خود را از روحانى مى آموزند و اگر روحانى دنياپرست شد، مردم از او بيزار مى شوند و اگر از او بيزار شدند، گمراه خواهند شد؟ در اين صورت، چه كسى مسؤول خواهد بود؟ زهد براى هر روحانى واجب است، چون او الگوى اسلام است و مردم دين خود را از او فرا مى گيرند. پس بايد به او اعتماد داشته باشند. وقتى به او اعتماد مى كنند كه او را دنياپرست نبينند. لذا فقط اجتناب از حرام كافى نيست بلكه بايد درجات بالاترى از تقوا را كسب كند.
بايد عيب كارهاى خود را به هم گوشزد كنيم ابتدا در صدد يافتن ريشه عيبها باشيم و تا اندازه اى كه مى توانيم، با ريشه آنها مبارزه كنيم.
اگر روحانيت واقعاً بخواهد به اسلام خدمت كند و به شكل يك نهاد زنده در اين كشور باقى بماند، كه بايد بماند، لازم است به دنبال يافتن عيب كار خود باشد و هر روحانى در حدّى كه مى تواند سعى كند كه عيبهاى خود را برطرف سازد.
يكى از بزرگترين عيبهاى نظام آخوندى تكروى و تك انديشى است. اگر بخواهيم با آن مبارزه كنيم بايد هر طلبه در حوزه كار خود با اين طرز فكر و طرز رفتار مبارزه كند يعنى، على رغم آن كه بيست سال يا قدرى كمتر يا بيشتر با اين روش خو گرفته است و اين سبك عمل موافق ميل و