مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٣ - ٤ـ زهد و ساده زيستى
دنبال پول نباشد بايد با عمل خود به مردم بفهماند كه از پول و مزاياى مادى مى گذرد. هر جا هم كه مى رود، بجاى آنكه به دنبال كسب منافع باشد، انفاق كند، هرچند كم باشد: «لَن تَنالُوا البِرَّ حَتّى تُنفِقُوا ممَّا تحُبِوُّنَ»[١].
روحانيون بايد ساده زيستن را در خود زنده كنند وگرنه، نه تنها خود فاسد خواهند شد بلكه مسؤوليت افساد جامعه نيز بر گردن آنها خواهد بود.
آنچه بايد در نظر داشت اين است كه مسير زندگى روحانى بايد به دور از تمتّعات فراوان مادى باشد اما اين نيز به تنهايى كافى نيست. براى آنكه معلوم شود كه چه بايد بكند، بايد موارد ديگرى نيز به آن ضميمه كرد معيارهاى ديگرى نيز بايد به دست آورد تا با سرمشق قراردادن آنها بتوان مسير زندگى را مشخص كرد. اين كار موجب مى شود كه بيش از حد به دنبال پول و تجمّلات زندگى نباشد. البته اگر خدا بخواهد كه كسى بدون زحمت، مال و مقامى بدست آورد نبايد روى برتابد، چون اين كار نوعى خلاف اعتماد بر تقدير الهى است. همچنين نبايد به قدر جان كندن تلاش كند كه حتماً وضع زندگى او چنين و چنان باشد. بايد سعى كند كه حتى المقدور زندگى هرچه ساده ترى داشته باشد.
به طور كلى، گرايش به مسائل مادى و در صدد توسعه زندگى بودن و فراهم كردن وسائل رفاه براى روحانيت بسيار خطرناك است.
زمانى كه امام خمينى(قدس سره) در نجف تشريف داشتند، در سخنرانيها و پيامهاى خود، بر اين مسأله تأكيد مى كردند كه روحانى بايد ساده زندگى كند. وقتى ايشان در نجف بودند در منزلشان قالى وجود نداشت. ايشان
[١] سوره آل عمران: ٩٢.