مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٤ - ٢ـ اخلاص
طباطبايى(رحمه الله) بود. ولى كسانى كه در فكر زخارف دنيا بودند نه از زندگى خود بهره و لذتى بردند و نه كار آنها وسعت پيدا كرد.
نمونه بارزى از اخلاص در زندگى مرحوم علامه طباطبايى(رحمه الله)وجود داشت. او زندگى بسيار سخت و در عين حال، آبرومندانه اى داشت. كسى از باطن زندگى ايشان خبر نداشت. وى معمولا براى مطالعه، كتابهاى مورد نياز خود را به عاريه مى گرفت. در عين حال، كتابهاى ايشان از پربركت ترين كتابهاست، بلكه مى توان گفت: امروز در تمام عالم اسلام و در همه مراكز تحقيقى علوم اسلامى به كتابهاى ايشان مراجعه مى شود. تفسير الميزان در شرايطى نوشته شد كه او براى نان شب خود محتاج بود و درآمد ايشان، در طول چند سال، همان حق التأليفى بود كه از اين كتابها دريافت مى كرد يعنى، هرشش ماه سه هزارتومان براى هر جلد كتاب كه مى نوشت، ماهى پانصدتومان حق التأليف مى گرفت. اين درآمد ثابت ايشان بود ولى چون كار او با اخلاص بود، خداوند هم در عمل نشان داد كه كار با اخلاص بركت دارد.
شرط اخلاص اين است كه كار براى خدا باشد و كار براى خدا انجام نمى شود، مگر آنكه دلبستگى به دنيا كم شود. اينگونه نيست كه انسان نبايد اصلا به دنيا علاقه داشته باشد بلكه بايد سعى كند تا مى تواند از دنيا كمتر استفاده كند. تصور كنيد كه اگر اين وسايل و امكانات مادى نبود چه مى كرديد. اينقدر به فكر توسعه زندگى خود نباشيد، به فكر تبديل خانه، ماشين، لباس و وسايلى از اين قبيل به بهتر از اين كه داريد نباشيد. ببنييد كمترين چيزى كه مى توان بدان قناعت كرد چيست، شما نيز بدان قانع باشيد. نه اينكه دائم به فكر قرض كردن باشيد و يك عمر با اقساط زندگى كنيد.