در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٥ - گفتار هشتم

سنّت من مخالفند و به رفتار من اقتدا نمى‌كنند؛ تو بايد با آنان جنگ كنى. عرض كردم، يا رسول الله وقتى آنها مسلمان هستند و شهادت به توحيد و نبوت مى‌دهند به چه دليل بايد با آنها بجنگم؟ چطور با مسلمانى كه نماز مى‌خواند و روزه مى‌گيرد، بجنگم؟! پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمودند: آنچه باعث مى‌شود كه تو با آنان بجنگى يكى اين است كه آنها در دين بدعت مى‌گذارند، و ديگر اين كه با تو مخالفت مى‌كنند؛ و مخالفت با تو، به عنوان امام و خليفه بر حقى كه حقانيت و خلافتش ثابت گرديده و پذيرفته شده است، خروج بر امام حق است، كه بايد با آن مقابله كرد.

از اين رو پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) اين مسأله را كه اميرالمؤمنين(عليه السلام) روزگارى مى‌بايد با گروه‌هايى از مسلمانان بدعت گذار بجنگد، از قبل به آن حضرت خبر داده بود و آمادگى روحى لازم را در حضرت على(عليه السلام) ايجاد كرده بود تا براى چنين روزى آماده باشد.

اميرالمؤمنين(عليه السلام) خود در نهج البلاغه درباره ظهور بدعت‌ها در دين مى‌فرمايد:

وَ اِنَّ الْمُبْتَدَعاتِ المُشَبَّهاتِ هُنَّ الْمُهلِكاتُ اِلاّ ما حَفِظَ اللّهُ مِنْها؛ بدعت‌ها و امور شبهه ناك، و چيزهايى كه جزو دين نيست ولى با توجيهاتى به نام دين به مردم ارائه مى‌شود، باعث هلاكت مردم مى‌گردد، مگر اين كه خدا منّت بگذارد و از مفاسد آن جلوگيرى كند و مانع نابود شدن جامعه شود.

وَ اِنَّ فى سُلطانِ اللّهِ عِصْمَةً لاَِمْرِكُمْ؛ حكومت و قدرت الهى كه در اختيار من قرار گرفته، موجب مى‌شود كه شما بيمه شويد و كارتان به سامان برسد، مبتلا به شبهات نشده و هلاك نشويد.فَاعْطُوهُ طاعَتَكُمْ غَيْرَ مُلَوَّمَة وَ لا