در پرتو ولايت
(١)
پيشگفتار
١١ ص
(٢)
گفتار اول
١٥ ص
(٣)
گفتار دوم
٢٩ ص
(٤)
3 چگونه خلافت در « يوم الانذار» به كودكى نابالغ سپرده مى شود؟!
٣٠ ص
(٥)
پاسخ كلى اين سه شبهه
٣١ ص
(٦)
نيل به مقام والاى « امامت» قبل از بلوغ!
٣٣ ص
(٧)
خلاصه بحث
٤٩ ص
(٨)
گفتار سوم
٥١ ص
(٩)
خلاصه اى از مطالب گذشته
٥١ ص
(١٠)
فضايل غير اكتسابى، منشأ جبر؟
٥٣ ص
(١١)
اعطاى فضايل غير اكتسابى، اقدامى تبعيض  آميز؟
٥٩ ص
(١٢)
تكاليف بيشتر و سخت  تر براى برخورداران از مواهب تكوينى
٦٣ ص
(١٣)
گفتار چهارم
٧١ ص
(١٤)
اثبات موهبت تشريعى « خلافت» ، از طريق حديث منزلت
٧٤ ص
(١٥)
گفتار پنجم
٩١ ص
(١٦)
سقيفه، نقطه آغاز سكولاريزم
٩١ ص
(١٧)
توجه به يك نكته در حديث « يوم الدار»
٩١ ص
(١٨)
نكته اى در مورد تقيّه
٩٣ ص
(١٩)
ظهور « سكولاريزم» در سقيفه!
٩٤ ص
(٢٠)
اولين نظريه  پرداز سكولاريزم در تاريخ اسلام
٩٦ ص
(٢١)
تجاهل، يكى از شگردهاى معاويه
١٠٠ ص
(٢٢)
حكومت دينى، ديكتاتورى يا دموكراتيك؟!
١٠٥ ص
(٢٣)
ابليس، اولين منكر ربوبيت تشريعى خداوند
١٠٦ ص
(٢٤)
گفتار ششم
١١١ ص
(٢٥)
سقيفه، عبرتى مهم در تاريخ اسلام
١١١ ص
(٢٦)
ماجراى سقيفه
١١٤ ص
(٢٧)
عبرت هايى مهم از سقيفه
١١٩ ص
(٢٨)
گفتار هفتم
١٢٣ ص
(٢٩)
1 دنياپرستى و جاه  طلبى
١٢٤ ص
(٣٠)
2 نفاق و ايمان مصلحتى
١٢٤ ص
(٣١)
3 اختلافات عشيره  اى
١٢٦ ص
(٣٢)
4 حسادت
١٢٨ ص
(٣٣)
5 انتقام  جويى و كينه  توزى
١٣١ ص
(٣٤)
ملاك حب و بغض در اسلام
١٣٣ ص
(٣٥)
گفتار هشتم
١٤٥ ص
(٣٦)
جنگ بر اساس تنزيل و تأويل
١٥٨ ص
(٣٧)
جنگ ارزشى يا جنگ سلطه  جويانه؟
١٦٢ ص
(٣٨)
گفتار نهم
١٦٥ ص
(٣٩)
صبر 25 ساله، چرا؟
١٦٥ ص
(٤٠)
نصب و اذن الهى، تنها ملاك مشروعيت حاكم
١٨٢ ص
(٤١)
گفتار دهم
١٩١ ص
(٤٢)
نقش مردم در مشروعيت و مقبوليت حكومت اسلامى
١٩١ ص
(٤٣)
چكيده اى از مباحث جلسه قبل
١٩١ ص
(٤٤)
روزى صبر و روزى جنگ، چرا؟
١٩٧ ص
(٤٥)
شيعه هاى مدرن!
١٩٩ ص
(٤٦)
مغالطه درباره « حاكميت ملت بر سرنوشت خويش»
٢٠١ ص
(٤٧)
عبرت هايى از تاريخ
٢٠٤ ص
(٤٨)
« ضعف شناخت» و « خودباختگى» عواملى مهم در انحراف هاى جامعه اسلامى
٢٠٦ ص
(٤٩)
خلاصه و چكيده اين ده گفتار
٢١٢ ص
(٥٠)
تقابل « غدير» و « سقيفه» در تاريخ اسلام
٢٢٣ ص
(٥١)
غدير، حادثه اى بسيار مهم و درخور توجه
٢٢٣ ص
(٥٢)
تكرار سقيفه
٢٢٨ ص
(٥٣)
غدير و سقيفه، عبرت هايى بزرگ براى ما
٢٣٢ ص
(٥٤)
غدير در مسلخ سقيفه!
٢٢٥ ص
(٥٥)
معماى ولايت  گريزى
٢٣٩ ص
(٥٦)
1 كينه هاى شخصى
٢٤٢ ص
(٥٧)
3 فقر فرهنگى
٢٤٥ ص
(٥٨)
« دموكراسى» ، ره  آورد باطل سقيفه
٢٤٧ ص
(٥٩)
سقيفه، نقطه آغاز سكولاريزم
٢٥٠ ص
(٦٠)
بحثى پيرامون مفهوم « امامت» ، « ولايت» و « ولايت فقيه»
٢٥٧ ص
(٦١)
امامت در آينه لغت
٢٥٧ ص
(٦٢)
ولايت در آينه لغت
٢٦٤ ص
(٦٣)
تفاوت وحى با الهام
٢٦٦ ص
(٦٤)
ولايت تكوينى بشر، مستلزم شرك؟!
٢٦٨ ص
(٦٥)
ولايت فقيه، تعبيرى توهين  آميز نسبت به مردم؟!
٢٧٢ ص
(٦٦)
ولايتِ « مطلقه» فقيه
٢٧٤ ص
(٦٧)
ولايت مطلقه فقيه، مستلزم شرك؟!
٢٧٦ ص
(٦٨)
ولايت مطلقه فقيه، مطلقِ از اسلام؟!
٢٧٧ ص
(٦٩)
« ولايت مدارى» خصيصه مهم « حزب الله» در قرآن
٢٧٩ ص
(٧٠)
ولايت مدارى، نيازمند دو عامل مهم
٢٨٣ ص
(٧١)
تأملى در مفهوم « ولايت»
٢٨٥ ص
(٧٢)
« غدير» ، ترجمانى گويا از « ولايت»
٢٨٧ ص
(٧٣)
ريشه لغوى ولايت
٢٨٩ ص
(٧٤)
تبيين رابطه ولايت بين « خدا» و « انسان»
٢٩١ ص
(٧٥)
استقرار حكومت و ولايت فقيه در ايران
٣٠١ ص
(٧٦)
حفظ اسلام و ارزش  ها، حق و تكليف
٣٠١ ص
(٧٧)
نقش مردم در استقرار حكومت حق
٣٠٣ ص
(٧٨)
استقرار نظام ولايى در ايران
٣٠٨ ص
(٧٩)
ولىّ فقيه و حق قانون  گذارى
٣١٩ ص
(٨٠)
وسعت اختيارات ولىّ  فقيه و اهميت عنصر زمان و مكان در اجتهاد
٣١٩ ص
(٨١)
ولايت مطلقه، ولايت عامه و ولايت خاصه
٣٢٠ ص
(٨٢)
حكومت اسلامى و حق وضع قانونِ خلاف اسلام؟!
٣٢٤ ص
(٨٣)
اراده تشريعى الهى و راه كشف آن
٣٢٧ ص
(٨٤)
احكام اوليه و احكام ثانويه
٣٣١ ص
(٨٥)
حكم حكومتى (ولايى)
٣٣٤ ص
(٨٦)
ولىّ فقيه و مسأله تعيين مصداق و موضوع
٣٣٦ ص
(٨٧)
حكومت ولايى و تهديدهاى پيش رو
٣٤١ ص
(٨٨)
« ولايت» ، عامل وحدت و مانع تفرقه
٣٤١ ص
(٨٩)
شكر نعمتِ « حكومت اسلامى»
٣٤٣ ص
(٩٠)
سياست جديد دشمن عليه نظام اسلامى
٣٤٤ ص
(٩١)
اَشكال مختلف تهاجم فرهنگى دشمن
٣٤٦ ص
(٩٢)
هشدارى به مسؤولان نظام اسلامى
٣٥٠ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص

در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠ - ٣ چگونه خلافت در « يوم الانذار» به كودكى نابالغ سپرده مى شود؟!

اميرالمؤمنين(عليه السلام) كه «كانَ أَوَّلُ النّاسِ اِيماناً بِرَسُولِ اللّهِ(صلى الله عليه وآله)» ١ فضيلت چندان مهمى نيست، چون ايمان آگاهانه و بر اساس تحقيق نبوده است!

شبهه ديگر اين است كه اگر على(عليه السلام) در سن ١٠ يا ١٣ سالگى به پيامبر(صلى الله عليه وآله) ايمان آورده است، پس قبل از آن كافر بوده است. از اين رو، اين مطلب كه گفته مى‌شود اميرالمؤمنين(عليه السلام) كسى بود كه «لَمْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ طَرْفَةَ عَيْن»٢پايه و اساسى ندارد.

٣. چگونه خلافت در «يوم الانذار» به كودكى نابالغ سپرده مى‌شود؟!

نظير شبهه اول، شبهه ديگرى است كه در مورد خلافت آن حضرت مطرح مى‌شود. بر اساس روايات، پيامبر(صلى الله عليه وآله) در سال‌هاى اول رسالت، حضرت على(عليه السلام) را به عنوان جانشين خود تعيين كردند. اين مسأله مربوط به داستان «روز انذار» است كه اهل تسنن نيز آن را نقل كرده اند. در آن روز، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در جمعى كه همه خويشان نزديك آن حضرت حضور داشتند، به حضرت على(عليه السلام) اشاره كردند و فرمودند:

هذا أَخى وَ وَصِيّى وَ خَلِيفَتى فِيكُمْ؛٣ اين [على] برادر، وصىّ و جانشين من در ميان شما است.

از اين رو حتى طبق روايات اهل تسنن، پيامبر(صلى الله عليه وآله) از همان ابتدا خلافت ايشان را اعلام فرمود. شبهه‌اى كه طرح مى‌شود اين است كه چگونه ممكن است خلافت براى كسى ثابت شود كه به سن تكليف نرسيده است و چگونه بايد بعد از پيامبر(صلى الله عليه وآله) از او اطاعت كرد؟!

 


[١] ر.ك: بحارالانوار، ج ٢٨، باب٤، روايت ١٦. [٢] ر.ك: همان، ج ٣٢، باب ٩، روايت ٣٣٣. [٣] همان، ج ٣٨، باب ٦٥، روايت ٢٣.