در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٦ - اثبات موهبت تشريعى « خلافت» ، از طريق حديث منزلت

گفته‌هاى كسانى كه جاهل و به دور از معارف اسلام و اهل بيت(عليهم السلام) هستند چندان جاى تعجب ندارد. تعجب از كسانى است كه خود را شيعه مى‌دانند و چند صباحى نيز در حوزه درس خوانده‌اند و با وجود دلايل متعدد و بسيار روشن بر فضايل حضرت على(عليه السلام) اين حقايق را ناديده مى‌گيرند! اگر اين افراد به راستى در صدد تحقيق در اين باره هستند، چرا ابتدايى ترين مسايل تحقيق را ناديده مى‌گيرند؟ هر محققى مى‌داند و همه كسانى كه درباره روش تحقيق در علوم بحث كرده اند، متفق‌اند كه هر رشته از معارف، روش تحقيق خاصى دارد و با يك روش نمى‌توان در تمام علوم به تحقيق پرداخت.

در علومى مانند حساب، هندسه، منطق و علومى از اين قبيل، تنها با كمك عقل مى‌توان تحقيق كرد. اصطلاحاً مى‌گويند «متد تحقيق» در اين مسايل، متد تحليلى است و استفاده از ابزارهاى تجربى در اين علوم، تنها براى توضيح صورت مسأله يا تأييد مطلبى است كه به كمك عقل اثبات شده است. روش تحقيق در دسته ديگرى از علوم مانند طب، روش تجربى است. براى كشف داروى يك بيمارى، هر اندازه كه يك فيلسوف از قواى تحليل خود كمك بگيرد، به نتيجه نخواهد رسيد. در فيزيك، شيمى و ساير علوم تجربى نيز از روش تجربى استفاده مى‌شود. در دسته ديگرى از علوم، هيچ يك از دو روش تحليلى و تجربى كاربرد ندارد؛ مثلاً براى اين كه بدانيم شهرى به نام «مسكو» در دنيا وجود دارد يا نه، و اگر وجود دارد، در كجا است، آيا هيچ يك از اين دو روش مفيد خواهد بود؟ براى اثبات وجود پادشاهى به نام «كورش» در ايران، از كدام يك از اين دو روش مى‌توان استفاده كرد؟ آيا عقل يا تجربه مى‌توانند ثابت كنند كه كسى به نام