در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٣ - نيل به مقام والاى « امامت» قبل از بلوغ!

كافى است خدا و آن كس كه نزد او علم كتاب است، ميان من و شما گواه باشد.

خداى متعال براى دلدارى پيامبر(صلى الله عليه وآله) مى‌فرمايد: از اين كه گروهى تو را تكذيب كرده و رسالت تو را قبول نمى‌كنند، نگران مباش؛ خدا شهادت مى‌دهد كه تو رسول او هستى و يك نفر ديگر نيز بر رسالت تو شاهد است. اين شاهد چه كسى مى‌تواند باشد كه شهادت او در كنار شهادت خدا بر رسالت پيغمبر(صلى الله عليه وآله) موجب آرامش خاطر حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) گردد؟ مى‌فرمايد او كسى است كه «عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ». در آيه پيشين فرمود «يتلوه شاهد منه»، آن شاهد از خود پيغمبر(صلى الله عليه وآله) و از اهل بيت او است و در اين آيه براى معرفى كسى كه شاهد بر رسالت است مى‌فرمايد: آن شاهد داراى «علم الكتاب» است.

در تفسير اين آيه و بيان مقصود از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ» حديثى از امام صادق(عليه السلام) وارد شده است كه خلاصه آن چنين است:

امام(عليه السلام) به راوى مى‌فرمايد: آن كسى كه تخت بلقيس را در يك چشم بر هم زدن از «سبا» براى سليمان آورد چه علمى داشت؟ راوى در جواب امام(عليه السلام) گفت: اَلَّذى عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الِكتابِ؛ كسى كه بهره‌اى (اندك) از علم كتاب داشت. امام(عليه السلام) فرمود: آيا مى‌دانى كسى كه علمى از كتاب داشته باشد با آن كس كه علم تمام كتاب را داشته باشد چه تفاوتى دارد؟ او به كمك علم ناچيزى كه از كتاب داشت، توانست در يك چشم بر هم زدن، تخت بلقيس را از يمن به فلسطين بياورد. سليمان قبل از آن كه چشمش را بر هم زند تخت بلقيس را در آن جا حاضر ديد. اين قدرت در سايه علم ناچيزى بود كه آن شخص از كتاب داشت. امام صادق(عليه السلام) فرمود: علمى كه