در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٤ - نيل به مقام والاى « امامت» قبل از بلوغ!

«آصف بن برخيا» داشت نسبت به آن علمى كه نزد ما است مانند قطره‌اى است در مقابل دريا. او يك قطره از آن دريا را داشت و چنان قدرتى را پيدا كرد، وَ عِنْدَنا وَ اللّهِ عِلْمُ الْكِتابِ كُلُّهُ؛١ به خدا قسم علم تمام كتاب نزد ما است. كتابى كه يك قطره از علمش آن قدرت را به «آصف بن برخيا» بخشيد، به كسى كه تمام علم آن را داشته باشد چه قدرت و عظمتى مى‌بخشد؟! و طبق اين فرمايش امام صادق(عليه السلام) امامان معصوم(عليهم السلام) و در صدر آنها اميرالمؤمنين على(عليه السلام) كسانى هستند كه علم تمام كتاب نزد ايشان است.

آرى، چون حضرت على(عليه السلام) كسى بود كه «علم همه كتاب» نزد او بود، از اين رو هنگامى كه بر صدق گفتار پيغمبر(صلى الله عليه وآله) شهادت بدهد، مى‌توان شهادت او را در كنار شهادت خدا آورد: كَفى بِاللّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ.٢

در ذيل اين آيه، علماى اهل تسنن نيز چندين حديث آورده‌اند كه منظور از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ» على بن ابى طالب(عليه السلام) است.

يكى از مهم ترين و روشن ترين آياتى كه بيان كننده فضيلت و مقام والاى حضرت على(عليه السلام) مى‌باشد آيه مباهله است. اين آيه آن حضرت را عِدل و هم سنگ پيامبر(صلى الله عليه وآله) قرار مى‌دهد. خلاصه داستان مباهله از اين قرار است:

زمانى كه دعوت پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در تمام جزيرة العرب گسترش پيدا كرد، آن حضرت با آياتى كه خطابش به اهل كتاب (يهود و نصارى) بود آنها