ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢

« الیهم بالمودش و قد کفروا بما جائکم من الحق ».
ای کسانی که ایمان آورده اید ! دشمن من و دشمن خودتان را " ولی " نگیرید که دوستی بر آنان افکنید و حال اینکه به حقی که شما را آمده است‌ کافر شده‌اند .
تا آنجا که می‌فرماید : « ان یثقفوکم یکونوا لکم اعداء و یبسطوا الیکم ایدیهم و السنتهم بالسوء و ودوا لو تکفرون »[١] .
اگر به شما دست یابند ، دشمنانتان هستند و دست و زبانشان را به بدی‌ به سوی شما می‌گشایند و دوست دارند که کافر شوید .
در اینجا قرآن سر لزوم اجتناب و احتیاط از بیگانه را این می‌داند که‌ آنها دوست دارند دیگران نیز به کیش و آیین آنها در آیند مگر صرف دوستی‌ و تمایل آنها به این کار چه خطری را به همراه دارد ؟ اینجا قرآن منشا اصلی خطر را گوشزد می‌کند آنها وقتی دوست دارند ، تنها دوستی و تمایلشان نیست بلکه برای نیل به این هدف می‌کوشند و از هر راهی‌ جدیت می‌کنند .
همه اینها ایجاب می‌کند که روابط مسلم با غیر مسلم محتاطانه باشد ، مسلمان از خطر غافل نماند ، فراموش نکند که عضو یک جامعه توحیدی است و آن غیر مسلم عضو یک پیکر و جزء یک اجتماع دیگر است ، اما هیچیک از آنها ایجاب نمی‌کند که مسلمان