تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٢
از تمام اعمال ساير انسانها آگاه شوند. روايات فراوانى نيز داريم كه «مؤمنون» در آيه ياد شده را گروه خاصى دانستهاند كه به فرمان خدا از اسرار غيب آگاهند، يعنى امامان معصوم عليهمالسلام. از جمله، در روايتى از امام رضا (ع) آمده است كه شخصى به خدمت آن حضرت رسيد و از امام خواست كه براى او و خانوادهاش دعا كند، امام (ع) فرمود:
مگر من دعا نمىكنم؟ «وَاللَّهِ انَّ اعْمالَكُمْ لَتُعْرَضُ عَلىَّ فى كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ.» به خدا سوگند، اعمال شما هر شب و روز بر من عرضه مىشود.
راوى مىگويد كه اين سخن بر من گران آمد، امام متوجه شد و به من فرمود:
أَما تَقْرَأُ كِتابَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ و قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ، هُوَ وَاللَّهِ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ. «١» آيا كتاب خداوند عزّ وجلّ را نمىخوانى كه مىگويد عمل كنيد خدا و پيامبرش و مؤمنان، عمل شما را مىبينند، به خدا سوگند او على بن ابى طالب (و امامان ديگر از فرزندان او) است.
نقش تربيتى عرضه اعمال يكى از نيازهاى مهم انسان، نياز به مقبوليت است، يعنى انسان ذاتاً نياز دارد كه از طرف ديگران مورد تأييد و قبول واقع شود و بشدت مراقب است كه مبادا از او در حضور ديگران عملى سر بزند كه موجب ملامت و آبرو ريزى شود و همواره سعى و تلاش مىكند كه ديگران به او به عنوان يك فرد مورد قبول نگاه كنند و شخصيت او را محترم شمارند.
با توجه به اين مقدمه، نقش مهمّ اعتقاد به عرضه اعمال، آشكار مىشود زيرا اگر فردى بداند علاوه بر خداوند كه همه جا با اوست، پيامبر (ص) و پيشوايان محبوبش همه روزه