١- كنفرانس بلگراد (يوگسلاوى سابق ١٩٦١)
سران كشورهاى غير متعهد در نخستين كنفرانس، توجه همگان را به خطر جنگ جهانى (سوّم) جلب كرده، از ابر قدرتها خواستند كه از پرداختن به آزمايشهاى اتمى خوددارى كنند. حفظ صلح و امنيت جهانى، محكوميت استعمار و تبعيض نژادى و حمايت از مبارزات ملتهاى مستعمره بر ضد استعمار گران از مهمترين تقاضاهاى آنها در نظام جهانى بود.
٢- كنفرانس قاهره (مصر ١٩٦٤)
سران كشورهاى غير متعهد در اين كنفرانس- در حالى كه ابرهاى تيره يك جنگ هسته‌اى به علت بحران موشكى كوبا جهان را در وحشت بى نظيرى فرو برده بود- خواستار همزيستى مسالمت آميز در روابط بين المللى شدند و همزيستى مسالمت آميز و حل و فصل اختلافها بدون توسل به زور، تنها راه حل عملى حفظ صلح و امنيت بين المللى اعلام شد.
٣- كنفرانس لوزاكا (زامبيا ١٩٧٠)
جنبش عدم تعهد در اين كنفرانس- كه با شركت ٥٤ كشور در پايتخت زامبيا در قاره آفريقا برگزار شد- عضويت در پيمانهاى نظامى و اجاره دادن پايگاههاى نظامى به خارجيان را، دست كم در رابطه با تنازع ميان قدرتهاى بزرگ كه با اصول نهضت منافات داشت، مردود اعلام كرد؛ حتى استقرار پيمان نظامى ميان اعضاى خود نهضت نيز ممنوع اعلام شد.
٤- كنفرانس الجزيره (الجزاير ١٩٧٣)
در كنفرانس الجزيره، نمايندگان بيش از نيمى از كشورهاى عضو سازمان ملل متحد كه بخش عمده‌اى از جمعيت جهان را تشكيل مى‌دادند، حضور داشتند. موضوع اساسى در اين كنفرانس، استقبال از روند فزاينده تشنج زدائى تضمين كننده صلح بود. اعضا در اين كنفرانس، ضمن درخواست از اسرائيل مبنى بر عقب نشينى بى قيد و شرط از سرزمينهاى عربى اشغال شده، خواستار پايان استعمار اقتصادى و اعمال حق كشورها در ملى كردن منابع طبيعى شدند.
٥- كنفرانس كلمبو (كلمبيا ١٩٧٦)
كنفرانس كلمبو نقطه عطفى در روند جنبش تلقى مى‌شود. دو موضوع اساسى‌