تسليحات و جنگ، تأكيد داشت. در اين اعلاميه آمده است:
«پس از نابودى نهايى ديكتاتورى نازى، اميدواريم شاهد برقرارى صلحى شويم كه براى همه ملتها وسائل زندگى امن را در داخل مرزهاى ملّى تأمين و تضمين كند كه همه مردم كليه سرزمينها آسوده از ترس و نياز، عمر خود را به پايان رسانند. ما معتقديم كه همه ملتهاى جهان بايد به دلائل مادى و معنوى، استعمال زور را كنار بگذارند. چون ادامه استفاده از سلاحهاى زمينى، دريايى و هوايى توسط ملتهايى كه به تهديدِ به تجاوز به خارج از مرزهاى خود متوسل مى‌شوند و يا ممكن است متوسل شوند، مانع از حفظ صلح در آينده مى‌شود. ما معتقديم تا زمانى كه يك نظام وسيع و دائمى براى امنيت عمومى به وجود نيامده، خلع سلاح اين گونه ملتها ضرورت اساسى دارد.» «١» ج- اعلاميه ملل متحد:
نمايندگان ٢٦ كشور درگير در جنگ با دولتهاى محور در سال ١٩٤٢ در واشنگتن با صدور اعلاميه‌اى، ضمن قبول اصول «منشور آتلانتيك» خواستار همكارى همه جانبه دولتهاى درگير در جنگ با يكديگر تا شكست كامل دولتهاى محور شدند.
اعلاميه ياد شده، با پيشنهاد «روزولت» رئيس جمهور آمريكا، «اعلاميّه ملل متحد» ناميده شد.
د- كنفرانسهاى مسكو و تهران:
نمايندگان چهار كشور: آمريكا، شوروى (سابق)، بريتانيا و چين در سى ام اكتبر ١٩٤٣ در «مسكو» اجتماع كرده و اعلاميه زير را صادر كردند:
«لزوم تأسيس يك سازمان بين المللى كلّى را در اسرع وقت ممكن، بر اساس اصل برابرى حاكميت كليّه كشورهاى صلح دوست و آماده براى عضويت كليه كشورهاى صلح دوست، خُرد و بزرگ، به منظور حفظ صلح و امنيت بين المللى تشخيص مى‌دهند.» «٢» روزولت، استالين و چرچيل «٣» يك ماه بعد، طى نشستى در تهران اعلام كردند: