پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٨ - عقيده به امام مهدى
معاشرت خود را با ديگران نيكو سازد، بايد برنامهاى براى حركت در مسير آن و نيز الگو و اسوهاى براى پيروى از آن داشته باشد. پس اگر بخواهيم جامعه ما مستحكم و متحوّل گردد و پيشرفت نمايد، بايد با امام خود و حجّت خويشتن، رابطه بر قرار كنيم. يا به عبارت ديگر، بايد امام را همچون نورى فرض كنيم تا بتوانيم براساس حركت و كشف واقعيّات توسط او، حركت كنيم. امّا مهمترين عامل در مسأله رابطه با امام زمان آن است كه همه زوايا و روشهاى زندگى خود را بر پايه عقيده به اين امام و نيز براساس خشنودى يا نارضايتى وى از آنچه كه در زندگى خود انجام مىدهيم، برنامهريزى نماييم.
به عنوان مثال اگر فردى در ميهمانى يك شخصيّتى معروف مانند مرجعى يا دانشمندى و يا شخصيّتى مبارز شركت كند، معمولًا حركات و سكنات- چون خوردن، آشاميدن و...- آن شخصيّت را زير نظر قرار مىدهد؛ تا از او بياموزد و الگو بردارى نمايد. حال اينكه ما به وجود امام زمان مهدى (عج) اعتقاد داريم. پس چرا در مورد اعمالى كه باعث خشنودى و يا رنجش خاطر او مىگردد، نمىانديشيم؟ و آيا رفتار ما او را دلشاد مىگرداند و يا دل آزرده؟
بنابراين، ما بايد رفتار اجتماعى خود با ديگران، با خويشتن و نزديكان را در سايه آنچه امام مهدى در مورد سامان دادن رفتار و روابط اجتماعى از ما مىخواهد، سامان ببخشيم. در اينجاست كه شايد برخى بگويند ما با رفتار، اخلاق و كردار- چون خوردن، آشاميدن، پوشيدن، سخن گفتن و...- امام زمان آشنايى نداريم.