پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦١ - بينشهاى شناخت امامت و امام
بايد بدانيم كه مقام امامت والاتر و برتر از مقام نبوّت است. پس از آنكه خداوند حضرت ابراهيم- از پيامبران اولوالعزم- را به پيامبرى مبعوث گردانيد، او را با شديدترين آزمايشها همچون افكندن وى در آتش، يا هجرت نمودن كه در آن همسر و فرزند خود را در بيابانى بىآب و علف- نزد بيتالحرام- رها نمود و يا امر به قربانى كردن پسرش به دست خود و نيز آزمايشهاى بزرگ ديگرى، امتحان نمود.
هنگاميكه حضرت ابراهيم همه اين آزمايشها را با سربلندى پشتسر گذاشت، خداوند متعال مقام امامت را به او عطا فرمود: (وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَاماً قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لَايَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ) [١] «هنگاميكه خداوند، ابراهيم را با وسايل گوناگونى آزمود؛ و او به خوبى از عهده اين آزمايشها برآمد. خداوند به او فرمود:
من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم. ابراهيم عرض كرد: از دودمان من نيز امامانى قرار بده. خداوند فرمود: پيمان من، به ستمكاران نمىرسد.»
پس اگر ما اين حقيقت را درك نموديم و نيز درك كرديم كه آقاى ما، حضرت مهدى (عج) امام است؛ يعنى مقامى والاتر از نبوت را دارا مىباشد و نيز اينكه او در كنار ما زندگى مىكند و ما را از جائى كه نمىبينيم، مىنگرد. از حال ما آگاه است و كارنامه اعمال ما را كه هر روز بر او عرضه مىگردد، بررسى مىنمايد. همچنين ما نياز شديدى به او، بركات، نور و عشق او داريم، تا گناهان ما را شفاعت نمايد و ما را در مسير حقّ و راستى راهنمايى كند. اوست كه به ما وحدت
[١] - سوره بقره، آيه ١٢٤.