پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت
(١)
سخن ناشر
٩ ص
(٢)
پيشگفتار
١١ ص
(٣)
گفتار اوّل چشماندازى به روز موعود
١٥ ص
(٤)
حضرت مهدى، بقيّة اللَّه
١٧ ص
(٥)
بشريت در انتظار تحقّق يافتن نويد
٢٢ ص
(٦)
بشريت ميان اميد و نااميدى
٢٥ ص
(٧)
الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى)
٢٨ ص
(٨)
اميد راستين
٢٩ ص
(٩)
مرگ بر دروغگويان
٣١ ص
(١٠)
امام زمان، بزرگترين آزروى بشريت
٣٤ ص
(١١)
ضرورت اعتقاد به وحى
٣٦ ص
(١٢)
ايمان به تداوم وحى
٣٧ ص
(١٣)
چگونه اميد را در وجودمان پايهريزى نماييم
٣٧ ص
(١٤)
جهان و بيم نابودى
٣٥ ص
(١٥)
نياز ما به اميدوارى
٣٩ ص
(١٦)
روز موعود، آرزوى بشريت و توشه راه
٤١ ص
(١٧)
پيچ و خمهاى خطرناك
٤١ ص
(١٨)
اميد بشريت
٤٤ ص
(١٩)
توشه اميد و خوشبينى
٤٣ ص
(٢٠)
سنّت
٤٥ ص
(٢١)
ظهور
٤٥ ص
(٢٢)
بشريت در انتظار
٤٦ ص
(٢٣)
انتظار فرج نيكوترين اعمال
٤٨ ص
(٢٤)
رابطه انتظار با واقعيت ما
٤٨ ص
(٢٥)
بحران حكومتهاى طاغوتى
٥٠ ص
(٢٦)
انتظار فرج نيكوترين اعمال
٥١ ص
(٢٧)
راز توانمندى ما، در اعتقاد به امام مهدى (عج) نهفته است
٥٢ ص
(٢٨)
اهمّيت اميدوارى و خوشبينى
٥٣ ص
(٢٩)
انديشه انتظار مستكبرين را مىهراساند
٥٤ ص
(٣٠)
گفتار دوم در انتظار امام مهدى (عج)
٥٧ ص
(٣١)
ابعاد حياتى عقيده به امام مهدى (عج)
٥٩ ص
(٣٢)
بينشهاى شناخت امامت و امام
٦٠ ص
(٣٣)
چگونه مىتوان پايههاى رابطه با امام مهدى را محكم ساخت
٦٤ ص
(٣٤)
عقيده به امام مهدى
٦٦ ص
(٣٥)
انتظار مفهومى است مكتبى- نهضتى
٧٠ ص
(٣٦)
فايدههاى عصر غيبت كبرى
٧٣ ص
(٣٧)
فوايد عصر غيبت كبرى
٧٣ ص
(٣٨)
راه بهرهجويى از وجود امام زمان
٧٤ ص
(٣٩)
1- انتظار فرج
٧٥ ص
(٤٠)
2- تقويت روحيّه انسان مؤمن
٧٧ ص
(٤١)
3- بركت دعاى امام (عج) براى پيروانش
٧٨ ص
(٤٢)
4- اجر و پاداش الهى
٧٨ ص
(٤٣)
1- تغيير رفتار
٨٢ ص
(٤٤)
2- آمادگى روحى و جسمى
٨٣ ص
(٤٥)
3- بشارت دادن به ظهور امام
٨٣ ص
(٤٦)
مفهوم راستين انتظار
٨٥ ص
(٤٧)
پيوند ما با امام مهدى
٨٦ ص
(٤٨)
1- تحقّق ظهور، بواسطه مؤمنان مجاهد
٨٦ ص
(٤٩)
2- جهاد دو نوع مىباشد
٨٨ ص
(٥٠)
جهاد سرشت مؤمنين است
٨٨ ص
(٥١)
نجات از آتش دوزخ، والاترين هدف مؤمنين
٨٩ ص
(٥٢)
آنچه يك انسان مؤمن بدست مىآورد
٩٠ ص
(٥٣)
جهاد در همه شرايط
٩١ ص
(٥٤)
حواريّون اسوه مؤمنان
٩٢ ص
(٥٥)
امام مهدى (عج) خورشيد پنهان!
٩٣ ص
(٥٦)
جهات پيوند ما با امام مهدى (عج)
٩٤ ص
(٥٧)
چگونه از منتظران امام مهدى (عج) باشيم؟
٩٧ ص
(٥٨)
مهدى آخرين وصى
٩٧ ص
(٥٩)
ظهور اقتضاى رحمت الهى
٩٨ ص
(٦٠)
ظهور، همان خوشبختى راستين
٩٩ ص
(٦١)
چرا بشريت به اين حالت رسيد
١٠٠ ص
(٦٢)
چاره جويى در مذهب اهلبيت عليهم السلام
١٠١ ص
(٦٣)
مفهوم راستين انتظار
١٠٢ ص
(٦٤)
چگونه امام زمان (عج) را خشنود سازيم؟
١٠٦ ص
(٦٥)
در پيشواز امام مهدى (عج)
١٠٨ ص
(٦٦)
آيا هر جنگى، جهاد مىباشد؟
١١٠ ص
(٦٧)
اوج كشمكش ميان ايمان و جاهليّت
١١٣ ص
(٦٨)
گفتار سوّم ولايت و ايمان به غيب
١١٧ ص
(٦٩)
شالودههاى ولايت الهى
١١٩ ص
(٧٠)
فايدههاى حقيقى
٨١ ص
(٧١)
محورهاى نظام سياسى در اسلام
١٢٢ ص
(٧٢)
سلسله مراتب نظام ولايت
١٢٥ ص
(٧٣)
شورى و دموكراسى
١٢٧ ص
(٧٤)
ولايت، راه تحقّق عدالت
١٣٠ ص
(٧٥)
قرآن، شفايى است بر هر درد!
١٣٠ ص
(٧٦)
حقيقت عدالت
١٣٢ ص
(٧٧)
چرا بىنوايى و محروميّت؟
١٣٣ ص
(٧٨)
آفريدگار، خواهان عزّت و كرامت براى انسانهاست
١٣٤ ص
(٧٩)
دو سفارش الهى
١٣٦ ص
(٨٠)
چگونه جامعه امانت و عدالت بوجود آوريم؟
١٣٦ ص
(٨١)
راه عدالت
١٣٨ ص
(٨٢)
معيار ولى امر
١٣٨ ص
(٨٣)
آيا نياز ما به امامت منتفى شده است؟
١٤١ ص
(٨٤)
در دوران كنونى، امام كيست؟
١٤١ ص
(٨٥)
آثار وجود امام مهدى (عج)
١٤٢ ص
(٨٦)
اهمّيت پيروى از مرجعيت
١٤٣ ص
(٨٧)
خط ولايت همان خط مستقيم است
١٤٤ ص
(٨٨)
شباهتهاى امام مهدى (عج) با حضرت موسى عليه السلام
١٤٧ ص
(٨٩)
شباهتهاى ميان امام مهدى (عج) و حضرت موسى عليه السلام
١٤٨ ص
(٩٠)
اثبات قدرت الهى
١٤٨ ص
(٩١)
انتظار طولانى
١٥٠ ص
(٩٢)
غيبت صغرى
١٥١ ص
(٩٣)
وظيفه ما در دوران غيبت
١٥١ ص
(٩٤)
مفهوم ايمان به غيب چيست؟
١٥٣ ص
(٩٥)
اهلبيت خود، اولوالامر مىباشند
١٤٠ ص
(٩٦)
سنّت آسمانى
١٦٢ ص
(٩٧)
نياز ما به پيوند غيب
١٦٦ ص
(٩٨)
توشه ما در مقابله مشكلات
١٦٦ ص
(٩٩)
رهبرى و تصميمگيرى مشكل
١٦٧ ص
(١٠٠)
ايمان به حقايق غيبى
١٥٨ ص
(١٠١)
ضرورت اهمّيت بخشيدن به مسائل غيبى
١٦٩ ص
(١٠٢)
براى نجات مستضعفين
١٧٠ ص

پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٤٠ - معيار ولى امر

اهل‌بيت خود، اولوالامر مى‌باشند

اگر تاريخ را ورق بزنيم و در آن به دنبال اولياى امرى كه اين صفات در ايشان نمايان باشد، جستجو كنيم اشخاصى كه نشانه آشكار قرآن كريم بودند، موجوديّت آنان جزئى از موجوديت رسول اكرم صلى الله عليه و آله در اخلاق و سيرت و دانش گشته بود، چون او زيسته و چون او در گذشته بودند، هرگز از راه و برنامه او روى برنگردانده بودند، كسى جز آل‌بيت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را نمى‌يابيم.

همين ايشان، اولياى امر حقيقى هستند كه قرآن كريم بر ولايت آنان گواهى داده است، پس هر مدح و ثنايى در قرآن از براى ايشان مى‌باشد. زيرا، «ايشان خشم خود را فرو مى‌برند» (وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ).

«و از خطاى مردم درمى‌گذرند» (وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ).

«نماز را به پا مى‌دارند» (وَالْمُقِيمِينَ الصَّلَاةَ).

«و زكات مى‌دهند» (وَالْمُؤْتُونَ الزَّكَاةَ).

«از ركوع كنندگان و سجده آوران هستند» (الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ).

«در پنهان و آشكار انفاق مى‌نمايند»، و در توانگرى و تنگدستى، خداى خود را سپاس مى‌گويند... و دهها بلكه صدها خوى و فضيلتى كه قرآن به آراستن خود به آنها سفارش مى‌كند و بر پيروى عملى و گفتارى از آنها تشويق مى‌نمايد. بنابراين، اهل‌بيت پيامبر در زندگى خويش، نمونه‌هاى قرآن مى‌باشند؛ بلكه ايشان خود، قرآن ناطق در ميان مردم هستند.