پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٥ - آفريدگار، خواهان عزّت و كرامت براى انسانهاست
و كرامت بميرد؛ به شرط آنكه امانتى را كه بر سر آن پيمان بسته است، تحمّل نمايد.
بنابراين كرامت انسان به امانتى كه بايد تحمّل نمايد، باز مىگردد.
همانگونه كه خداوند متعال دراين مورد مىفرمايد: (إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُوماً جَهُولًا) [١] «و ما امانت (تعهّد، تكليف و ولايت الهى) را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم، آنها از حمل آن سر بر تافتند و از آن هراسيدند؛ امّا انسان آن را بر دوش كشيد.» پس كسى كه اين امانت را ندارد، از شرف، كرامت و عزّت نيز بىبهره مىباشد. به عبارت ديگر، چيزى ندارد كه او را مستحقّ زندگى كردن و ادامه حيات سازد.
خداوند متعال از انسان مىخواهد كه يك امانتدار باشد و اينكه گرانترين و نفيسترينها را براى اداى حق اين امانت، فدا كند؛ حتّى اگر گاهى به بهاى زندگى او تمام شود. همچنين از انسان مىخواهد بر پاى سخن و تعهّد خود بايستد و به عهد و پيمان خود وفا كند، تا جامعهاى برپا شود كه با صفات امانتدارى، شرف و كرامت توصيف گردد و نيز روح عدل و داد بر او حاكم گردد. پس ناگزير بايد عدالت بر جامعه حكم براند. زيرا ظلمى كه ضدّ عدالت مىباشد، چيزى جز تاريكى نيست و وجود انسان را تاريك و نابود مىسازد و حركت انسان و بلندپروازيهاى او را به سوى شكوفا شدن تمدّن حقيقى فلج مىسازد. پس ظلم مانعى است بس بزرگ در برابر حركت بشريت به
[١] - سوره احزاب، آيه ٧٢.