پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - حضرت مهدى، بقيّة اللَّه

نزديكتر است. او در كنار توست و تو در كنار او. امّا، تو با ارتكاب گناه، تلاش مى‌كنى كه از او كناره بگيرى!

روايتى را سماعه از امام صادق عليه السلام چنين نقل كرده است كه، ايشان فرمودند: «چرا به پيامبر اكرم آزار مى‌رسانيد؟» مردى به او گفت:

چگونه آزار مى‌رسانيم؟ امام فرمودند: «آيا مى‌دانيد كه اعمالتان را بر او عرضه مى‌نمايند؟ چنانكه در آن گناهى ببيند، آزرده مى‌گردد؛ پس پيامبر خدا را ميازاريد و او را خشنود سازيد. [١]»

بنابراين پيامبر و ائمّه اطهار از آنكه در كارنامه اعمال دوستداران خود گناهانى چون: شرابخوارى، شنيدن غناء، غيبت كردن، تهمت زدن، سخن چينى (نميمه)، تفرقه، تعصّب، سستى و فرار از جهاد را ببيند، آزرده مى‌گردند.

همانگونه كه ارتكاب گناه، پرده‌اى را ميان بنده گنهكار و پروردگارش ايجاد مى‌نمايد، ميان اولياء خدا و دوستدارانشان نيز چنين حجابى را قرار مى‌دهد.

حال مى‌توان، از رهگذر پايبندى به نكات ذيل، حجابهاى ايجاد شده ميان مؤمنين و امامشان را از بين برد:

١- دورى جستن از گناه و توبه كردن به بارگاه حقّ تعالى؛ عدم نااميدى از رحمت الهى و نيز عدم سبك شمردن شأن اولياء خدا.

٢- افزايش بنيادهاى تضمين كننده پايدارى فكر و انديشه؛ همچون ساختن مساجد، حسينيّه‌ها و مدرسه‌هاى علميّه. زيرا، آنها