پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٣ - اهمّيت اميدوارى و خوشبينى

و مفسدان، نهفته است. حال اينكه ممكن نيست يك رزمنده سلاح خود را در ميدان نبرد رها سازد، آيا درست است كه ما شيعيان از عقيده، سلاح و قدرت هميشگى خود، دست برداريم؟

بنابراين، ما بايد- حتّى‌الامكان- ايمان و اعتقادمان به امام زمان را، در مبارزه طولانى خود با قدرتهاى ظلم و ستم و سركشى بكار گيريم.

همچنين بايد در كشمكشهاى تمدّنى، از ايمان به اين امام و انتظار فرج او الهام بگيريم تا بتوانيم قضاياى كنونى را كه شاهد آن هستيم به قضيه تاريخى يا اعتقادى مرتبط سازيم.

اهمّيت اميدوارى و خوش‌بينى‌

اى كاش انديشمندان، اديبان و نويسندگان براى بيان اهمّيت انتظار و آثار بزرگ آن، بلكه خير و بركتى كه به خاطر دعاى امام مهدى (عج) شامل حال ما مى‌گردد؛ در مقاله‌ها و محصولات ادبى- فكرى و فرهنگى خود بر قضيّه اميد دادن و تقويت اعتماد مردم به اين اميد، تأكيد مى‌كردند و سپس به بحث، پژوهش و بيان آشكار قضيه ظهور و نقش ما شيعيان در زمينه سازى و آمادگى براى اين امر مى‌پرداختند.

چرا اين همه ترس، دو دلى و عدم اهميّت به بيان قضيّه امام و ظهور او را به خاطر سخنان بدگويان و استهزاء مستهزئين- كه به امام مهدى ايمان ندارند- به دل راه مى‌دهيد؟ آيا اين ترس و دو دلى دليلى بر ضعف عقيده به اين امام نيست؟ با توجّه به اين كه اين ضعف شايد همه ساختار عقيدتى انسان را زير سؤال مى‌برد.