پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٩ - در پيشواز امام مهدى (عج)
«چرا در راه خدا، و در راه مردان و زنانى كه به دست ستمگران تضعيف شدهاند. پيكار نمىكنيد؟! همان افراد ستمديدهاى كه مىگويند: پروردگارا! ما را از اين شهر، كه اهلش ستمگرند، بيرون ببر؛ و از طرف خود، براى ما سرپرستى قرار ده؛ و از جانب خود، يار و ياورى براى ما تعيين فرما* كسانى كه ايمان دارند، در راه خدا پيكار مىكنند؛ و آنها كه كافرند، در راه طاغوت. پس شما با ياران شيطان، پيكار كنيد؛ و از آنها نهراسيد؛ زيرا كه نقشه شيطان، همانند قدرتش ضعيف است* آيا نديدى كسانى را كه به آنها گفته شد: فعلا دست از جهاد بداريد؛ و نماز را برپا كنيد، و زكات بپردازيد؛ امّا آنها از اين دستور ناراحت بودند، ولى هنگاميكه فرمان جهاد به آنها داده شد، جمعى از آنان، از مردم مىترسيدند، همانگونه كه از خدا مىترسند، بلكه بيشتر. و گفتند: پروردگارا! چرا جهاد را بر ما مقرّر داشتى؟! چرا اين فرمان را تا زمان نزديكى تأخير نينداختى؟! به آنها بگو: سرمايه زندگى دنيا، ناچيز است؛ و سراى آخرت، براى كسى كه پرهيزگار باشد، بهتر است. و به اندازه رشته شكاف خرمايى، به شما ستم نخواهد شد.»
ما در اين آيات كه بطور خلاصه، ابعاد و نشانههاى جامعه اسلامى با فضيلت را مشخّص مىسازند، دو آيه پىدرپى مىيابيم كه پيرامون ضرورت پيروزى مستضعفين در هر كجا كه باشند، با ما سخن مىگويند و بيان مىنمايند كه مؤمنين در راه خدا نبرد مىكنند. بنابراين سبيل اللَّه (راه خدا) كه آيه دوّم به آن اشاره مىكند چيزى نيست جز دفاع از حق مستضعفين كه آيه اوّل به آن اشاره مىنمايد.
هنگاميكه دفاع از مستضعفين، راه خدا به شمار مىآيد اين معنا را آشكار مىسازد كه اين دفاع به جامعه خاص يا گروهى جداى از ديگرى محدود نمىشود، پس وقتى كه انسان از ملّت خويش دفاع مىكند،