پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦ - بشريت ميان اميد و نااميدى

انسانها با شنيدن اينگونه خبرها در هر شبانه‌روز، به خود فرو مى‌روند و از زندگى و پويايى نااميد مى‌گردند؛ تا آنجا كه- دراين فضاى بدبينى و نااميدى- خواهان مرگ زود هنگام خود خواهند شد.

با اينكه دل بشريت براساس سازگارى با دگرگونى و تحوّل سرشته شده است؛ امّا ديگر نمى‌تواند در برابر موجهاى وحشتى كه به سويش مى‌آيند، مقاومت كند و دچار ناتوانى مى‌گردد.

ولى، اگر همين بشر فرموده خداوند بزرگ را بخواند: (وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ) [١]؛ «در زبور بعداز ذكر (تورات) نوشتيم: بندگان شايسته‌ام وارث زمين خواهند شد.» و با نفس خود سخن بگويد، به خداوند متعال ايمان مى‌آورد و درك مى‌نمايد كه خداوند، جهان را جز به نيكى، خوشبختى و آرامش پايان نمى‌بخشد. اين كشتى سرگردان ميان طوفانها و امواج متلاطم دريا، به زودى به ساحل امنى خواهد رسيد و در هر آن، امكان وقوع معجزه بزرگ الهى وجود دارد. حتّى اگر اين معجزه براى نسلهاى آينده تحقّق يابد، بدون شكّ به دنبال آن، بشريت زندگى همراه با اميدوارى، نشاط و پويايى و به دور از نااميدى و سرخوردگى خواهد داشت.

بنابراين، شايسته است كه دعوت اسلامى به همه انسانها چه مسيحى، يهودى، كافر و بت‌پرست توجّه نمايد و اين بشارت را به همگان دهد كه خداوند متعال انسانها را براى عذاب دادن نيافريده و يا اينكه آنها را براى نگون بخت شدن به زمين نفرستاده است.