پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢١ - فايدههاى حقيقى
را در زمين قرار داد و سپس انسانها را آفريد. انسانهايى را كه پيش از اين، در عالم ذرّ آفريده بود. سپس صد و بيست و چهار هزار پيامبر را فرستاد و ايشان را به واسطه اسباط و اوصياء و امامان يارى رساند تا جانشينان و امامانى باشند تا به اذن خداوند از ايشان اطاعت شود.
دراين زمينه آيهاى وجود دارد كه آشكارتر از آن را در بيان اين مطلب نمىيابيم. خداوند مىفرمايد: (وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ) [١] «ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اينكه به فرمان خدا، از وى اطاعت شود.»
بنابراين خداوند هيچ فرستاده يا پيامبرى را مبعوث نگردانيد مگر اينكه آن پيامبر حامل يك طرح سياسى براى جامعه انسانى باشد. پس مردم دراين ميان مختار هستند كه آيا از رهبرى برگزيده شده براى ايشان پيروى نمايند و به آن اقتدا ورزند يا خير. زيرا خداوند دليل رسا و قاطع را بر كسانى كه از ايمان به اين حقيقت روشن روى برگردانده بودند، فروفرستاد.
خداوند متعال رسالتهاى پيامبران را با رسالت پيامبر ما خاتمالانبياء، محمّد مصطفى ختم نمود. همانگونه كه وظيفه اوصياء و ائمّه را با وجود امام زمان، مهدى موعود (عج) ختم نمود. امامى كه او را براى مردم چون خورشيدى در نيمروز قرار داد، اگرچه نور اين خورشيد با ابرهاى تيره پوشيده شده است، ولى به معناى نبودن خورشيد نمىباشد. زيرا او به وظيفه خود ادامه خواهد داد و اشعههاى
[١] - سوره نساء، آيه ٦٤.