پيشوايان صديقين امام زمان( عج) آرزوى بشريت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٨ - شورى و دموكراسى
امّا دموكراسى- همانگونه كه همه مىدانند- مشروعيّت خود را از آراء عمومى و انتخاب اكثريت به دست مىآورد. بدون آنكه وجهه دينى و اخلاقى را در نظر بگيرد. علىرغم آن ما در هيچ كجاى جهان نظام دموكراسى مطلقى را جز نمونههاى شكست خورده آن نمىيابيم.
اعتقاد دارم، آنچه را كه در مورد ماهيّت نظام سياسى اسلامى به تفصيل گفته شد، بر هيچ انسان عاقلى پوشيده نيست. امّا متأسفانه، هنگاميكه فرهنگها درهم مىآميزند و برخى در برابر شگفتى پيشرفت تمدّنى وصنعتى كشورهاى غربى به زانو در مىآيند، حقيقت دين را آسان از دست مىدهند. آنگاه پرچمهاى ابهام و اشكال را در برابر شخصيّت علماء و مراجع افراشته مىسازند- با اينكه هيچگاه اين علما و مراجع ادّعاى دارابودن مقام ائمّه معصومين را نداشتهاند-؛ من از كار برخى مردم كه حاكميت و ولايت فقيه را نمىپذيرند، در حيرتم؛ آيا آنان به جاى ولايت فقيه خواستار ولايت منافقين مىباشند؟ چه جانشين مناسبى را براى آن مىدانند؟ اگر آنها خواستار نظام مىباشند؟
اگر آنها خواستار نظام مىباشند، بدانند كه نظام را جز علما كه حلال و حرام خدا را درنظر دارند، رهبرى نمىكنند و اين شرطى است كه ديگر شرايط شخصيّت رهبرى را نيز در بر مىگيرد.
همانا قرآن كريم اينگونه تأكيد مىنمايد كه: (مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَاداً لِي مِن دُونِ اللَّهِ وَلكِن كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ) [١].
[١] - سوره آل عمران، آيه ٧٩.