٢- آيت الله العظمى حاج شيخ مهدى مازندرانى. (م‌١٣٤٢ ق).
٣ - ميرزاى نائينى (١٢٧٣ - ١٣٥٥ ق).
٤- آيت الله العظمى آقا ضياء الدين عراقى. (١٢٧٨ - ١٣٦١ ق).
٥- آيت الله العظمى شيخ محمد حسين غروى اصفهانى (١٢٩٦ - ١٣٦١ ق).
و هم زمان به فراگيرى علوم مختلف پرداخ و مراتب علمى خويش را تكميل نمود. اساتيد وى در اين علوم عبارتند از حضرات آيات:
٦ - آيت الله العظمى شيخ محمد جواد بلاغى نجفى (١٢٨٢ - ١٣٥٢ ق)، علم كلام و تفسير و فن مناظره. [١]
٧ - آيت الله العظمى سيد حسين بادكوبه‌اى (١٢٩٣ - ١٣٥٨ ق)، حكمت و فلسفه. [٢]
٨ - آميرزا على آقا قاضى ( ١٢٨٥ - ١٣٦٦ ق).
٩- آقا شيخ مرتضى طالقانى.
١٠- آقا سيد عبد الغفار مازندرانى (م‌١٣٦٥ ق) اخلاق و سير و سلوك.
١١- آقا سيد ابوالقاسم خوانسارى (م ١٣٨٠ ق)، رياضيات و حساب استدلالى و هندسه فضايى و مسطحه و جبر.[٣]
در اين ميان نقش مرحوم محقق نايينى و محقق اصفهانى برجسته‌تر

[١] . البيان، ص ٦٨ (پانوشت).

[٢] . به اعتقاد مرحوم آيت الله خويى ايشان از تسلّط خاصى بر تدريس كتب فلسفى بهره مند بود و حتى بهتر از محقّق اصفهانى اسفار و ديگر كتابهاى فلسفى را تدريس مى‌كرده است.

[٣] . مجله حوزه، ش ٣٠، مصاحبه با استاد آيت الله حسينى همدانى، شايان ذكر است كه در اين مقاله از مصاحبه آيت الله همدانى بسيار استفاده شده است.