متقدمان و متأخران، و از جمله برخى شارحان و معلقان كه نظرات آنان در كتاب نقل شده، به نظرات استادان مستقيم و غير مستقيم خود، از قبيل مرحوم آخوند، سيد محمد كاظم يزدى، ايروانى و ديگران كه بر حسب «مكاسب» شرح يا تعليقه‌اى دارند و يا مرحوم نايينى و حاج شيخ محمد حسين اصفهانى، و نيز محشّيان بزرگ «عروهء الوثقى» مى‌پرداختند و بالأخره نظر خود را بيان مى‌فرمودند.
سوم - از لحاظ بيان دقيق، مستقيم، معقول، و مطابق ذوق و سليمى كه در عرضهء نظرات داشت، نظرات ايشان پيوسته قاطعانه و مبتنى بر قياسات منطقى بود، لذا هم بر دل مى‌نشست و هم در مغز جاى گير مى‌شد، و اين نه تنها در فقه اصول بود بلكه در همهء علوم اسلامى و اساساً در همهء مسائلى كه تدريس مى‌فرمودند يا پاسخ مى‌دادند و يا خود مطرح مى‌نمودند، مصداق داشت. ملاحظهء تقريرات درس يا آثار قلمى خود آن بزرگوار به خوبى اين حقيقت را آشكار مى‌سازد. صاحب نظرى بودند جوّال، با بينشى دقيق، ملاحظاتى عميق، حدسى قوى، فكرى ثاقب و رأيى صائب.
گردآورى نظرات ايشان به تأليفى وسيع نياز دارد، ولى در اين‌جا مناسب است به برخى از نظرات آن بزرگ به اختصار اشاره كنم:
الف . در شبهات مصداقى عام عقيده داشتند مى‌توان آن‌ها را از راه ضّم وجدان به اصل، ولو استصحاب عدم ازلى احراز نمود؛ عنوان عام را به وجدان يعنى علم، و عدم وجود عنوان خاص را به استصحاب عدم، ولو عدم ازلى. و اين برخلاف نظر استاد ايشان بود.
ب. در باب استصحاب، استصحاب حكم كلى را جارى نمى‌دانستند،