تشنگى و پژمردگى احساس شكايت مى‌كند. من افتخار مى‌كنم خون ناچيز خود را به عنوان قربانى در راه حفظ دين و قرآن و نابودى ستم كاران تقديم كنم؛ زيرا زندگى با فشار ستمگران و دشمنان اسلام براى من چيزى جز مرگ و يا بدتر از مرگ نيست... [١].
نيز در اعلامه‌اى ديگر فرمودند:
... عدّهء بسيارى در تاريخ ملاحظه مى‌شوند كه درخت مقدس اسلام را با خون خود آبيارى نموده و ريشهء آن را مستحكم ساخته و از سقوط آن جلوگيرى نموده‌اند، هم اكنون شاخه‌هاى اين درخت به خشكى تمايل نموده و اصل آن نيازمند به آبيارى جديدى است. من نيز خون خود را در اين راه اهداء مى‌كنم و بزرگترين افتخار من آن است كه اين هديه براى سلامتى دين مقدس اسلام و براى محفوظ ماندن قرآن مجيد از انواع تعدّيات و براى نابود شدن جنايتكاران وسيله‌اى قرار گيرد. نهايت خوشوقتى آن جا است كه اين هديه در پيشگاه حضرت بقيهء الله ارواحنا له الفداء مورد قبول واقع گردد.
زنده بودن و تماشاى عجائب و ملاحظهء تسلط دشمنان ديرينه اسلام بر مقدرات مسلمانان در حكم مرگ و تلختر از مرگ است. بدا به حال ما اگر در مقابل خطر ساكت بنشينيم و ودايع گرانبهاى پيمبران را به رايگان به دست دشمنان بسپاريم. واى برحال ملت ايران اگر خدا نخواسته افرادى از دشمن اختيارات او را به دست گيرد.
تاريك روزى كه قدرت حمايت از دين و كشور از افراد ملت بكلى

[١] . اسناد انقلاب اسلامى، ج‌١، ص ٨٧ - ٩٠.