الکلام اللطیف؛ شرح فارسی بر تصریف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٨ - صرف ناقص يائى
ترمين: تير مىاندازى تو يكزن حاضر در زمان آينده
مؤنّث حاضر ترميان: تير مىاندازيد شما دو زن حاضر در زمان آينده
ترمين: تير مىاندازيد شما زنان حاضر در زمان آينده
متكلّم وحده ارمى: تير مىاندازم در زمان آينده
متكلّم مع الغير نرمى: تير مىاندازيم در زمان آينده
و اصل « يرمون » يرميون بوده پس آنچه در « رضوا » بجاى آورديم در آن نيز جارى كرديم.
متن: و هكذا حكم ما كان قبل لامه مكسورا كيهدي و يناجي و يرتجي و ينبري و يستدعي و يرعوي و يعروري.
و تقول:
يرضى، يرضيان، يرضون، ترضى، ترضيان، يرضين، ترضى، ترضيان، ترضون، ترضين، ترضيان، ترضين، ارضى، نرضى.
و هكذا قياس كلّ ما كان قبل لامه مفتوحا نحو يتمطّى و يتّصابى و يتقلسى.
و لفظ الوادة المؤنّث فى الخطاب كلفظ الجمع في بابى يرمي و يرضى و التّقدير مختلف فوزن الواحدة تفعين و تفعين و وزن الجمع تفعلن و تفعلن.
ترجمه:
و همچنين است حكم فعلى كه حرف قبل از لام الفعلش مكسور باشد مانند:
يهدي (هدايت مىكند) و يناجي (مناجات مىكند) و يرتجي (اميدوار است) و ينبري (اعتراض مىكند) و يستدعي (مىخواند) و يرعوى (بازمىدارد) و يعروري (سوار اسب عريان شد).