الکلام اللطیف؛ شرح فارسی بر تصریف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٢ - موارد جواز ادغام

و عضّ (بكسر ضاد) عضّ (بفتح ضاد) اعضض (بفكّ ادغام).

و همانطوريكه در « لم يمدّ» چهار وجه جايز بود در امر آن نيز هرچهار وجه جايز مى‌باشد لذا مى‌گوئى:

مدّ (بكسر دال) مدّ (بفتح دال) مدّ (بضمّ دال) امدد (بفكّ ادغام).

و در اسم فاعل از « مدّ » ، « يمدّ » ادغام كرده و مى‌گوئى:

مادّ (يكمرد كشنده).

مادّان (دو مرد كشنده).

مادّون (مردان كشنده).

مادّة (يكزن كشنده).

مادّتان (دو زن كشنده).

مادّات (زنان كشنده).

و در اسم مفعول بايد بگوئى:

ممدود (يكمرد كشيده‌شده)

ممدودان (دو مرد كشيده‌شده)

ممدودون (مردان كشيده‌شده)

ممدودة (يكزن كشيده‌شده)

ممدودتان (دو زن كشيده‌شده)

ممدودات (زنان كشيده‌شده)

شرح‌

و ان كان العين منه مضموما: ضمير در « منه » به فعل الواحد برمى‌گردد.

و فكّه: يعنى و فكّ ادغام و منظور از « فكّ ادغام» ادغام نكردن است.

و فتحها: يعنى و فتح لام.