الکلام اللطیف؛ شرح فارسی بر تصریف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٥ - اسم مفعول از ناقص

عدوّ: در اصل « عدوو » بود سپس واو اوّل را در دوّم ادغام نموديم.

بغىّ: در اصل « بغوى » بود واو و ياء در يك كلمه جمع بودند واو را از جنس ياء نموده و در ياء ادغام كرده و ماقبلش را مكسور كرديم.

صبىّ: در اصل « صبيي » بود ياء اوّل را در دوّم ادغام نموديم.

شرىّ: در اصل « شريى » بود ياء اوّل را در دوّم ادغام نموديم.

و لم يكن ماقبلها: ضمير در « قبلها » به واو برمى‌گردد.

تقلب ياءا: ضمير در « تقلب » به واو برمى‌گردد.

متن: الرّابع المعتلّ العين و اللّام‌

يقال له اللّفيف المقرون فتقول:

شوى، يشوي، شيّا مثل رمى، يرمي، رميا.

و قوى، يقوى، قوّة و روى، يروى، ريّا مثل رضى، يرضى، رضيا فهو ريّان.

و امرأة ريّى مثل عطشان و عطشى و اروى كاعطى.

و حيى كرضى و حىّ يحيى حيوة فهو حىّ و حيّا و حييا فهما حيّان و حيّوا و حييوا فهم احياء.

و يجوز حيوا بالتّخفيف كرضوا و الامر احى كارض و احيى، يحيي كاعطى، يعطي و حايا، يحائى، محاياة و استّحيا، يستحيى، استحياء.

و منهم من يقول: استحى، يستحي، استحاء و ذلك لكثرة الاستعمال كما قالوا لا ادر في لا أدري.