الکلام اللطیف؛ شرح فارسی بر تصریف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٦ - صرف ناقص واوى

يغزو، يغزوان، يغزون، تغزو، تغزوان، يغزون.

تغزو، تغزوان، تغزون، تغزين، تغزوان، تغزون.

اغزو، نغزو.

و يستوي فيه لفظ جماعة الذّكور و الاناث فى الخطاب و الغيبة و يختلف فى التّقدير، فوزن المذكّر يفعون و تفعون و وزن المؤنّث يفعلن و تفعلن.

و تقول:

يرمي، يرميان، يرمون، ترمي، ترميان، يرمين، ترمي، ترميان، ترمون، ترمين، ترميان، ترمين، ارمي، نرمي.

و اصل « يرمون » يرميون، ففعل به ما فعل برضوا.

ترجمه:

و در صيغه‌هاى تثنيه و جمع مؤنّث لام الفعل را ثابت و محفوظ نگهدار و از صيغه‌هاى جمع مذكّر و مفرد مؤنّث مخاطب آنرا حذف نما بنابراين بگو:

صرف ناقص واوى‌

يغزو: مى‌جنگد يكمرد غائب در زمان آينده‌

مذكّر غائب يغزوان: مى‌جنگند دو مرد غائب در زمان آينده‌

يغزون: مى‌جنگند مردان غائب در زمان آينده‌

تغزو: مى‌جنگد يكزن غائب در زمان آينده‌

مؤنّث غائب تغزوان: مى‌جنگند دو زن غائب در زمان آينده‌

يغزون: مى‌جنگند زنان غائب در زمان آينده‌

تغزو: مى‌جنگى تو يكمرد حاضر در زمان آينده‌

مذكّر حاضر تغزوان: مى‌جنگيد شما دو مرد حاضر در زمان آينده‌

تغزون: مى‌جنگيد شما مردان حاضر در زمان آينده‌