اوصاف الاشراف - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٦١ - فصل ششم(در شكر)

فصل ششم (در شكر)

قال اللّه تعالى سبحانه:وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ‌.[١]

شكر در لغت، ثنا است بر منعم به ازاى نعمتهاى او، چون معظم نعمتها بل جمله نعمتها از حقتعالى است، پس بهترين چيزى مشغول بودن به شكر او تعالى باشد.

و قيام شكر به سه چيز لازم آيد:

يكى معرفت نعمت منعم كه آفاق و انفس مشتمل بر آن است.

و دوّم شادمانى به وصول آن نعمتها باد.

و سيّم جهد نمودن در تحصيل رضاى منعم بقدر امكان و استطاعت، و آن به محبت او باشد در باطن و ثناى او بر وجهى كه به او لا يق باشد در قول و فعل‌[٢]، و جهد نمودن در قيام به آنچه به قياس با منعم به آن قيام بايد نمود از مكافات طاعت يا اعتراف به عجز.

قال اللّه تعالى‌ «لَئِنْشَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ»[٣] و في الخير: «الايمان نصفان، نصف صبر و نصف شكر»[٤].

[١]آل عمران- ١٤٥.

[٢]ن و گ: بدون كلمه فعل.

[٣]إبراهيم- ٧

[٤]كنز العمال- جلد ١- صفحه ٣٦.