اوصاف الاشراف - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٥٥ - فصل چهارم(در رجاء)

فصل چهارم (در رجاء)

قال اللّه سبحانه و تعالى:إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ‌[١].

هرگاه مطلوبى متوقع باشد كه در زمان استقبال حاصل خواهد شد و طالب را ظن باشد به تحصيل‌[٢] اسباب آن مطلوب، فرحى كه از تصور حصول آميخته با توقّع حصول در باطن او حادث شود رجا خوانند.

و اگر داند و متيقن باشد كه اسباب ساخته است و متوقّع واجب الوقوع است در مستقبل، آن را انتظار مطلوب خوانند، و هر آينه فرح در آن صورت زيادت باشد.

و اگر ساختگى اسباب حصول معلوم و مظنون نباشد، آن را تمنّى خوانند.

و اگر تعذّر حصول اسباب معلوم و مظنون نباشد و توقّع حصول باقى، آن رجاء از باب غرور و حماقت باشد.

و خوف و رجا متقابلانند، و در سلوك رجا مشتمل بر فوائد

[١]بقره- ٢١٨.

[٢]ن و گ: به حصول.