اوصاف الاشراف - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٩ - فصل ششم(در تقوى)

فصل ششم (در تقوى)

قال اللّه سبحانه و تعالى:إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌[١].

تقوى پرهيز باشد از معاصى از بيم خشم خداى تعالى و دورى از او، همچنانكه بيمار را كه طالب صحت باشد از تناول آنچه در آن مضرّت باشد و آنچه را اقدامش مقتضى مزيد بيمارى او باشد پرهيز بايد كرد تا علاج او دست دهد و درمان بيمارى او منجح آيد.

همچنين ناقصانى را كه طالب كمال باشند از هر چه منافى كمال باشد، يا مانع حصول آن، يا سالك را شاغل از سير و سلوك در طريق طلب كمال پرهيز بايد كرد تا آنچه مقتضى وصول باشد يا معاون در سلوك بود، مفيد و مؤثر باشد.

«وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ»[٢].

و به حقيقت، تقوى مركب از سه چيز است:

يكى خوف و ديگر تحاشى از معاصى‌

[١]حجرات- ١٣.

[٢]طلاق- ٣.