اوصاف الاشراف - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٩ - فصل پنجم(در انابت)

فصل پنجم (در انابت)

قال اللّه تعالى سبحانه: «وَأَنِيبُوا إِلى‌ رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ»[١] انابت با خداى گشتن و بر او اقبال كردن باشد، و آن به سه چيز است:

يكى به باطن، كه هميشه متوجه به جانب خداى تعالى باشد، و در افكار و عزايم طلب قربت او كند «وَجاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ.»[٢]

و ديگر به قول، كه در عموم اوقات به ذكر او و ذكر نعم و ذكر كسانى كه به حضرت او نزديكتر باشند مشغول باشد «وَما يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ»[٣].

سيّم‌[٤] از اعمال ظاهره، كه هميشه بر طاعات و عبادات كه مقرون‌[٥] به نيّت قربت باشد مواظبت كنند، مانند صلاة فرض و سنتى‌[٦] و نوافل، و وقوف بمواقف بزرگان دين، و بذل صدقات، و احسان با خلق خدا به رسانيدن اسباب نفع به ايشان و باز داشتن‌

[١]زمر- ٥٤.

[٢]ق- ٣٣.

[٣]غافر- ١٣.

[٤]ن و گ: به.

[٥]ن و گ: عبادات مقرون.

[٦]ن و گ: صلوات فرايض و نوافل.