حكم زن در صحت و مرض مانند مرد باشد.
(٣٥١) مستحب است انسان بعد از بيرون آمدن منى بول كند، و اگر بول نكند و بعد از غسل رطوبتى از او بيرون آيد، كه نداند منى است يا رطوبت ديگر، حكم منى را دارد. و اگر نمىتواند بول كند بنا بر احوط بايد استبراء كند به كيفيتى كه در احكام تخلى گذشت و اگر به اين صورت استبراء كرد و يا بول نمود و بعد رطوبتى خارج شد كه ندانست بول است يا منى، حكم بول را دارد.
(٣٥٢) اگر كسى در قبل زن جماع كند و به اندازه ختنه گاه داخل شود هر دو جنب مىشوند، و هم چنين است بنا بر اظهر اگر در دبر زن نزديكى كند بلكه بنا بر اظهر و احوط اگر در دبر مردى نزديكى كند نيز همين طور است و در نزديكى با حيوان نيز بنا بر احتياط حكم همين است.
(٣٥٣) اگر شك كند كه به مقدار ختنه گاه داخل شده يا نه، غسل بر او واجب نيست.
(٣٥٤) اگر - نعوذ بالله - حيوانى را وطى كند يعنى با او نزديكى نمايد و منى از او بيرون آيد غسل تنها كافى است. و اگر منى بيرون نيايد، چنانچه پيش از وطى وضو داشته باز هم غسل تنها كافى بوده و احتياطى است و اگر وضو نداشته احتياط واجب آن است كه غسل كند، وضو هم بگيرد.
(٣٥٥) اگر منى از جاى خود حركت كند و بيرون نيايد، يا انسان شك كند كه منى از او بيرون آمده يا نه، غسل بر او واجب نيست. و هم چنين است اگر خواب ببيند كه محتلم شده ولى بعد از بيدار شدن اثرى از منى نبيند.
(٣٥٦) هر گاه بعد از غسل، منى مرد از زن خارج شود غسل واجب نيست و همچنين است اگر شك كند كه منى بيرون آمده از خود او است يا از مرد، اما اگر علم يا اطمينان داشته باشد كه منى خارج شده از خود او است و يا مخلوط با منى مرد است، غسل بر او واجب است.
(٣٥٧) كسى كه نمىتواند غسل كند ولى تيمم برايش ممكن است، بعد از داخل شدن وقت نماز هم مىتواند با عيال خود نزديكى كند.
(٣٥٨) اگر در لباس خود منى ببيند و بداند كه از خود او است و براى آن غسل