يعنى حكمى را كه مسلمانان جزء دين اسلام مىدانند، مثل واجب بودن نماز و روزه را انكار كند، در صورتى كه منكر شدن آن حكم به تكذيب خدا يا پيغمبر (صلى الله عليه وآله و سلم) برگردد، مرتد است.
(١٩٤٧) كسى كه پدر يا مادرش در موقع بسته شدن نطفه‌ او مسلمان بوده اند، چنانچه بعد از بالغ شدن اظهار اسلام كند، و بعدا مرتد شود، زنش بر او حرام مىشود و بايد به مقدارى كه در احكام طلاق گفته مىشود عده وفات نگه دارد.
(١٩٤٨) مردى كه از پدر و مادر غير مسلمان به دنيا آمده و مسلمان شده، اگر پيش از نزديكى با همسرش مرتد شود، عقد او باطل مىگردد، و اگر بعد از نزديكى مرتد شود، چنانچه زن او در سن زنهايى باشد كه حيض مىبينند، بايد آن زن به مقدارى كه در احكام طلاق گفته مىشود، عده نگاه دارد، پس اگر پيش از تمام شدن عده، شوهر او مسلمان شود عقد باقى و اگر نه باطل است.
(١٩٤٩) اگر زن پيش از آن كه شوهر با او نزديكى كند، به طورى كه در مسأله ١٩٤٦ گفته شد، مرتد شود، عقد او باطل مىگردد، و هم چنين است اگر بعد از نزديكى مرتد شود ولى يائسه باشد، اما اگر يائسه نباشد، بايد به دستورى كه در احكام طلاق گفته خواهد شد عده نگه دارد، پس اگر قبل از اتمام عده مسلمان شود، عقد باقى است و اگر تا آخر عده مرتد بماند، عقد باطل است.
(١٩٥٠) اگر زن در عقد با مرد شرط كند كه او را از شهر بيرون نبرد و مرد هم قبول كند، نبايد زن را از آن شهر بيرون ببرد.
(١٩٥١) اگر زن از شوهر قبلى دخترى داشته باشد شوهر فعلى مىتواند آن دختر را براى پسر خود كه از آن زن نيست عقد كند، و نيز اگر دخترى را براى پسر خود عقد كند، مىتواند با مادر آن دختر ازدواج نمايد.
(١٩٥٢) اگر زنى از زنا آبستن شود، جايز نيست بچه اش را سقط كند.
(١٩٥٣) كسى كه از زنا به دنيا آمده، اگر زن بگيرد و اولاد دار شود آن اولاد حلال زاده است.
(١٩٥٤) هر گاه مرد در روزه‌ ماه رمضان يا در حال حيض با زن نزديكى كند معصيت كرده، ولى اگر بچه اى از آنان به دنيا بيايد حلال زاده است.