معين كند بنا بر احوط.
(٧٨١) انسان بايد از اول تا آخر نماز به نيت خود باقى باشد، پس اگر در بين نماز به طورى غافل شود كه اگر بپرسند چه مىكنى؟ نداند چه بگويد، نمازش باطل است.
(٧٨٢) انسان بايد فقط براى انجام امر خداوند عالم نماز بخواند، پس كسى كه ريا كند، يعنى براى نشان دادن به مردم نماز بخواند، نمازش بنابر احوط باطل است، خواه فقط براى مردم باشد، يا خدا و مردم هر دو را در نظر بگيرد.
(٧٨٣) اگر قسمتى از نماز را هم براى غير خدا به جا آورد، نماز باطل است، چه آن قسمت، واجب باشد مثل حمد و سوره و چه مستحب باشد مانند قنوت، و چه از افعال نماز باشد يا از قبيل دعا و ذكر باشد، مگر اين كه از چيزهايى باشد كه شرط صحيح بودن نماز است ولى قصد قربت در انجام آن لازم نيست، مثل پوشاندن عورت.
(٧٨٤) اگر كسى مثلا خواست نماز ظهر بخواند ولى موقع شروع در نماز اشتباها بجاى لفظ ظهر لفظ عصر به زبان او آمد يا اين كه در قلبش به جاى ظهر مثلا عصر اشتباها خطور كرد ولى انگيزه‌ او از اين عمل نماز ظهر بود، مانعى ندارد و نماز او صحيح است.
(٧٨٥) عدول نيت از نافله به فريضه و بالعكس جايز نيست و در صورت عدول در مورد اول، نماز نه نافله حساب مىشود و نه فريضه ولى در مورد دوم بعضى از موارد استثناء شده است، چنانچه در مسائل نماز جماعت خواهد آمد.
قيام (ايستادن) (٧٨٦) قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام بنا بر ظاهر و قيام پيش از ركوع كه آن را قيام متصل به ركوع مىگويند ركن است. ولى قيام در موقع خواندن حمد و سوره و قيام بعد از ركوع ركن نيست و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند، نمازش صحيح است.